Pseudopałanka zielona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pseudopałanka zielona
Pseudochirops archeri[1]
(Collett, 1884)
Pseudopałanka zielona
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina pseudopałankowate
Rodzaj Pseudochirops
Gatunek pseudopałanka zielona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pseudopałanka zielona[3] (Pseudochirops archeri) – gatunek torbacza z rodziny pseudopałankowatych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Północno-wschodnie Queensland, pomiędzy Cairns i Townsville. Zamieszkuje lasy górskie położone powyżej 250 m n.p.m.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane (samce większe od samic)
Długość ciała 34-38 cm
Długość ogona 31-33 cm
Masa ciała 1050-1350 g
Liczba młodych
w miocie
1-2

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mały torbacz o zielonkawym kolorze futra, ze srebrzystym pasem wzdłuż kręgosłupa. Głowa o małych uszach i dużych oczach, przy których znajdują się białe plamy. Ogon o chwytnej końcówce. Zielonkawą barwę powoduje nakładanie się żółtego i czarnego barwnika. Dwa palce przedniej łapy są przeciwstawne trzem pozostałym. Uzębienie podobne do tego występującego u koali, przystosowane do cięcia liści.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest aktywna głownie nocą, dzień spędza śpiąc w pozycji wyprostowanej, w rozwidleniu gałęzi, opuszczając kryjówkę, tylko wtedy gdy jest zaniepokojona. W razie niebezpieczeństwa ratuje się szybką ucieczką. Jest zwierzęciem prowadzącym samotniczy tryb życia. Nie buduje gniazd. Rzadko się odzywa. Okres rozrodczy tego gatunku trwa czerwca i lipca. Samica rodzi najczęściej jedno młode, które spędza w torbie matki kilka miesięcy. Po opuszczeniu torby, młode jest noszone przez matkę na plecach do chwili, aż będą w stanie samodzielnie za nią podążać.

Pseudochirops archeri żywi się wyłącznie różnymi gatunkami figowców

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Na gatunek ten polują sowy, pyton dywanowy i niełaz wielki.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[4]. Jest gatunkiem szybko przystosowującym się do zmiennych warunków otoczenia. Może przeżyć na niewielkich terenach porośniętych lasami deszczowymi, wśród figowców pozostałych po wyrębach.

Przypisy

  1. Pseudochirops archeri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pseudochirops archeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 34. ISBN 83-7227-610-2.
  4. Pseudochirops archeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 22 października 2008]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Sarah Davis: Pseudochirops archeri (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 27 czerwca 2008].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pseudochirops archeri. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 czerwca 2008]
  3. E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001. ISBN 83-7227-610-2.