Pseudopospieszność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pseudopospieszność (η) – wielkość fizyczna używana w eksperymentalnej fizyce wysokich energii. Pseudopospieszność pojedynczej cząstki biegnącej pod kątem θ do osi wiązki zdefiniowana jest wzorem

\eta =-\ln \operatorname{tg}\frac{\theta }{2}

Pseudopospieszność dla cząstek relatywistycznych (p >> mc) jest bliska pospieszności

y = \mathrm{artgh}\left(\frac{v_L}{c}\right),

gdzie v_L \, jest składową prędkości cząstki w kierunku wiązki. Można to określić z dokładnego związku pośpieszności z pseudopospiesznością

p_{\bot }\sinh \eta =\sqrt{m^{2}c^{2}+p_{\bot }^{2}}\cdot \sinh y

gdzie p_{\bot } jest składową pędu cząstki prostopadłą do kierunku wiązki.

Pseudopospieszność nie zależy od energii cząstki, a jedynie od kąta θ jej emisji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia fizyki współczesnej red. Andrzej Kajetan Wróblewski, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983, ISBN 83-01-00391-X