Pseudosójeczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pseudosójeczka
Pseudopodoces humilis[1]
(Hume, 1871)
Pseudosójeczka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina sikory
Rodzaj Pseudopodoces[2]
Zarudny & Loudon, 1902
Gatunek pseudosójeczka
Synonimy
  • Podoces humilis Hume, 1871[3]
  • Parus humilis (Hume, 1871)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pseudosójeczka, sójeczka mała (Pseudopodoces humilis) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae), który jeszcze do niedawna był umieszczany w rodzinie krukowatych (Corvidae). Występuje w Chinach od prowincji Syczuan na zachód poprzez Tybet aż po Nepal i północne Indie. Jest jedyną sikorą, która całkowicie żyje w stepie unikając terenów zalesionych. W Polsce nie występuje. Nie wyróżnia się podgatunków.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Przez długi czas gatunek ten był zaliczany do krukowatych. W wyniku szerokich badań morfologiczno-genetycznych w latach 2001-2006 stwierdzono, że ptak ten jest bliżej spokrewniony z rodziną sikor (Paridae)[5], gdzie jest jedynym gatunkiem w rodzaju Pseudopodoces[2][6]. Niektóre badania genetyczne sugerują, że najbliższym krewnym pseudosójeczki jest bogatka zwyczajna (Parus major) i na tej podstawie zaproponowano umieszczenie tego taksonu w rodzaju Parus[7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
Wielkości wróbla zwyczajnego. Ubarwienie: policzki, pierś i podbrzusze jasnokremowe; głowa żółtobrązowa z jasnokremowym poziomym paskiem z tyłu na szyi; wierzch ciała, skrzydła i średnio krótki ogon też żółtobrązowe. Gatunek ten charakteryzuje się dość długimi nogami świadczącymi o naziemnym trybie życia, i bardzo długim (jak na sikory) zakrzywionym do dołu dziobem koloru ciemnoszarego.
Rozmiary 
długość ciała ok. 17-18 cm (sam dziób około 3 cm)
Masa ciała
ok. 45 g
Zachowanie 
Jest ptakiem słabo latającym i jeśli jest zmuszony do lotu, nie przelatuje więcej niż około 150 metrów, a gdy spłoszony - ucieka małymi podskokami próbując się schronić do jakiejś najbliższej małej szczeliny lub jamy. Ptaki te żyją w parach i wspólnie zajmują się wykopywaniem gniazd, wysiadywaniem jaj, jak i karmieniem potomstwa.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Wyżynne stepy powyżej linii drzew (od 3300 do 5480 metrów).

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Pseudosójeczka żywi się wyłącznie owadami i ich larwami. Używając swojego długiego mocnego dzioba odgrzebuje owady i ich larwy z ziemi lub spośród kamieni. Bardzo często widziana jest, jak rozgrzebuje odchody jaków w poszukiwaniu owadów.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo 
Jest umieszczone w komorze na końcu poziomego tunelu wygrzebanego w pionowej ścianie. Tunel ten może mieć prawie 2 metry. Gniazdo jest wyściełane miękką wełną (na ogół z jaka lub cziru) na fundamencie zbudowanym z trawy.
Jaja i wysiadywanie
Składa od 4 do 6 całkowicie białych jaj.

Przypisy

  1. Pseudopodoces humilis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Pseudopodoces. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 27 kwietnia 2009]
  3. Ground Tit (Pseudopodoces humilis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  4. Pseudopodoces humilis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  5. Helen F. James, Per G. P. Ericson, Beth Slikas, Fu-Min Lei, Frank B. Gill, Storrs L. Olson. Pseudopodoces humilis, a misclassified terrestrial tit (Paridae) of tiie Tibetan Plateau: evolutionary consequences of shifting adaptive zones. „Ibis”. 145 (2), s. 185-202, 2003. doi:10.1046/j.1474-919X.2003.00170.x (ang.). 
  6. Frank Gill, David Donsker: Family Paridae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.5. [dostęp 2013-09-27].
  7. Chuanyin Dai, Kai Chen, Ruiying Zhang, Xiaojun Yang, Zuohua Yin, Hengjiu Tian, Zhiming Zhang, Yan Hu, Fumin Lei. Molecular phylogenetic analysis among species of Paridae, Remizidae and Aegithalos based on mtDNA sequences of COI and cyt b. „Chinese Birds”. 1 (2), s. 112-123, 2010. doi:10.5122/cbirds.2010.0003 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Eck & J. Martens, Systematic notes on Asian birds. 49 A preliminary review of the Aegithalidae, Remizidae and Paridae, Review of the Aegithalidae etc. Zool. Med. Leiden 80 (2006)
  • Grzimek's Animal Life Encyclopedia. (2005)