Pseudowektor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pętla z prądem widziana w zwierciadle wytwarza pole magnetyczne o kierunku niezgodnym z jego odbiciem

Pseudowektor (wektor osiowy) – wielkość fizyczna, która przy ciągłych transformacjach układu odniesienia (takich jak translacja lub obrót) przekształca się jak wektor, natomiast przy odbiciu zwierciadlanym i symetrii środkowej transformuje się odmiennie (np. zmienia zwrot wektora).

Najprostszym sposobem utworzenia pseudowektora p w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej (\mathbb{R}^3) jest iloczyn wektorowy wektorów a i b[1]:

\vec p =\vec a \times \vec b\!

Najpopularniejszymi pseudowektorami w fizyce są wszystkie wektory wywodzące się od obrotu np.: moment pędu oraz prędkość kątowa łącznie z wektorami związanymi z polem magnetycznym.

Pseudowektory mogą być traktowane jako płaszczyzny zorientowane (macierze), których dopełnieniem jest pseudowektor.

O ile wektory zachowują się jak 1-formy, to pseudowektory zachowują się jak (n-1)-formy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksandr Ivanovich Borisenko, Ivan Evgenʹevich Tarapov: Vector and tensor analysis with applications. 1979. ISBN 0486638332.