Psychologia systemowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Psychologia systemowa - orientacja psychologiczna ogólnej teorii systemów Ludwiga von Bertalanffyego. Jest to współczesny nurt stosowany głównie w psychoterapii rodzin.

Systemem są w tym ujęciu członkowie np. rodziny pozostający w interakcji. Jak w ogólnej teorii systemów, system psychologiczny charakteryzuje ekwifinalność i ekwipotencjalność; system definiują granice wewnętrzne (podsystemy) i zewnętrzne (z otoczeniem) oraz równowaga tendencji do zmiany i tendencji do zachowania stałości.

Poprzez kontekst systemowy analizuje się zaburzenia psychiczne, których objawy mogą być interpretowane z punktu widzenia znaczenia dla jednostki i skutków dla całego systemu.

Cechy zdrowego systemu rodzinnego[edytuj | edytuj kod]

  • Jasno zdefiniowane, elastyczne granice.
  • Wyodrębnione, czytelne subsystemy (małżonkowie, dzieci, rodzice).
  • Otwarta, czytelna struktura (hierarchia i role).
  • Przepływ materii i energii - otwarta wymiana ze środowiskiem.
  • Elastyczna zdolność do przystosowywania się do zmian wewnątrz i na zewnątrz systemu (radzenie sobie z kryzysem).
  • Jawna epistemologia (normy, reguły, przekonania), konstruowana przez wszystkich członków systemu, otwarta na nowe informacje.
  • Harmonia, równowaga między relacją wspólnoty i relacją wymiany.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]