Pu-abi
Pu-abi (ok. 2500 p.n.e.) – sumeryjska królowa, której imię pojawia się na pieczęci cylindrycznej odkrytej w jednym z grobów królewskich w Ur, datowanych na okres wczesnodynastyczny III (połowa III tys. p.n.e.)[1]. Jej akadyjskie imię Pû-abi (w transliteracji z pisma klinowego zapisywane Pu3-abi), znaczące "Usta ojca", odczytywane było wcześniej przez uczonych po sumeryjsku jako Szubad (sum. ŠUB2.AD). Noszony przez nią sumeryjski tytuł NIN tłumaczony jest zazwyczaj jako "królowa" lub "pani"[2].
Jej nietknięty grób z bogatym wyposażeniem (ozdoby, instrumenty muzyczne, rydwan) odkrył w mieście Ur w latach dwudziestych XX wieku Leonard Wooley. Wraz z Pu-abi do grobu złożonych zostało kilkunaście osób: damy dworu, żołnierze i harfiarz, który w chwili śmierci trzymał instrument. Do dzisiaj badaczom dziejów starożytnej Mezopotamii nie udało się do końca wyjaśnić sensu całej tej ceremonii, specyficznej jak na tamte warunki, bowiem w sumie takich grobów w Ur odkryto 16 i kilka w Kisz. Badania archeologiczne wykazały, że ceremonia pogrzebowa zastosowana u Pu-abi wcześniej ani później nie była praktykowana, co może świadczyć o okresowym i lokalnym jej charakterze.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Bielicki M., Zapomniany świat Sumerów, Warszawa 1969.