Puchacz wirginijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Puchacz wirginijski
Bubo virginianus[1]
(Gmelin, 1788)
Puchacz wirginijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Rodzaj Bubo
Gatunek puchacz wirginijski
Podgatunki
  • B. virginianus virginianus
  • B. virginianus lagophonus
  • B. virginianus saturatus
  • B. virginianus pacificus
  • B. virginianus elachistus
  • B. virginianus subarcticus
  • B. virginianus heterocnemis
  • B. virginianus mayensis
  • B. virginianus mesembrinus
  • B. virginianus pallescens
  • B. virginianus nigrescens
  • B. virginianus nacurutu
  • B. virginianus deserti
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Puchacz wirginijski (Bubo virginianus) – gatunek ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), zamieszkujący Amerykę Północną, Środkową i Południową. Teren lęgowy sięga od północnej granicy lasu na Alasce i w Kanadzie, przez Stany Zjednoczone, Meksyk, kraje Ameryki Środkowej. W Ameryce Południowej występuje w Wenezueli, Kolumbii, Peru, Boliwii, Brazylii, Paragwaju i Argentynie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny
Największa sowa na kontynentach amerykańskich. Upierzenie w zależności od podgatunku występuje w różnych kolorach, od brązowego do jasnoszarego z licznymi ciemnymi plamami i kreskami. Głowa o dużych oczach, czarno obrzeżonych bokach twarzy i dwóch uszach z piór.
Rozmiary
długość ciała 46 – 63 cm, rozpiętość skrzydeł: 91 – 152 cm
Masa ciała
0,9 – 1,8 kg (samice większe i cięższe od samców)
Zachowanie
Aktywny nocą, w dzień przeważnie odpoczywa na drzewach. Łączą się w pary na całe życie. Najczęstszym odgłosem jest wydawany od 3 do 8 razy dźwięk uhu.
Długość życia
W niewoli do 38 lat, na wolności przeważnie 13 lat[3].

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Lasy liściaste, mieszane i iglaste. Przebywa w zwartych drzewostanach, zagajnikach, małych laskach, dużych parkach miejskich.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Poluje na małe i średnie ssaki (np. szczury, króliki i skunksy) i ptaki (np. inne sowy, krukowate, kaczki) oraz czasami na gady, płazy i duże owady.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Trzy młode puchacze w gnieździe
Zachowania godowe
Sezon godowy i lęgowy trwa od stycznia do lutego. Podczas godów samiec o zmierzchu niezbyt głośno pohukuje.
Gniazdo
Stare gniazda ptaków drapieżnych lub krukowatych. Gniazduje również w dziuplach drzew, na występach skalnych, a nawet na ziemi lub w starych, opuszczonych budynkach.
Jaja i wysiadywanie
Samica składa 2 – 3 białe jaja (rzadko 5). Wysiaduje wyłącznie samica, samiec w tym czasie dostarcza pożywienie.
Pisklęta
Po około 35 dniach wylęgają się młode o gęstym, szarym puchu. Są karmione przez obydwoje rodziców. Młode uczą się latać po okołu siedmiu tygodniach życia. Dojrzałość płciową osiągają po dwóch latach.

Przypisy

  1. Bubo virginianus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Bubo virginianus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Great Horned Owl - Bubo virginianus - Information, Pictures, Sounds

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]