Pudu ekwadorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pudu ekwadorski
Pudu mephistophiles[1]
(de Winton, 1896)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Rząd parzystokopytne
Rodzina jeleniowate
Rodzaj Pudu
Gatunek pudu ekwadorski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pudu ekwadorski, pudu północny, pudu szatanek (Pudu mephistophiles) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych, blisko spokrewniony z pudu chilijskim. Jest jednym z najmniejszych przedstawicieli rodziny. Ze względu na małe wymiary, występowanie w trudno dostępnych regionach i skryty tryb życia biologia gatunku jest jeszcze słabo poznana.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Kolumbię, Ekwador i Peru.

Jego siedliskiem są wysokogórskie lasy strefy umiarkowanej w Andach. Preferują tereny na wysokościach 2700-4000 m n.p.m.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 60-74 cm
Wysokość w kłębie 32-36 cm
Ogon (kwiat) 3-4 cm
Masa ciała 7-10 kg
Dojrzałość płciowa ok. 1 roku
Okres godowy  ?
Ciąża ok. 200 dni
Liczba młodych
w miocie
1
Długość życia 8-10 lat

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ciało krępe o długości 60-74 cm, z krótkimi nogami. Wysokość w kłębie nie przekracza 36 cm, a masa ciała sięga 10 kg. Z wyglądu bardziej przypomina antylopę niż jelenia. Krótkie, spiczaste poroże jest przysłonięte długimi włosami (stąd nazwa szatanek). Uszy małe, zaokrąglone. Ubarwienie ciemnobrązowe do prawie czarnego, ciemniejsze niż u pudu chilijskiego.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pudu są bardzo ostrożne. W obliczu zagrożenia wydają odgłos podobny do szczekania, spłoszone – szybko uciekają. Żyją pojedynczo lub w parach. Żywią się trawą, ziołami, liśćmi i owocami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Ciąża pudu trwa ok. 200 dni. Samica rodzi jedno młode, które po urodzeniu nie ma cętek – w przeciwieństwie do pudu chilijskiego. Młode pozostaje z matką do około 1 roku.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyodrębniono dwa podgatunki pudu północnego:

  • Pudu mephistophiles mephistophiles Winton, 1896 – Peru
  • Pudu mephistophiles wetmorei Lehman, 1945 – Kolumbia

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Pudu są poławiane dla mięsa i skór.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Obszar występowania pudu jest ograniczany rozwojem rolnictwa. Utrata siedlisk, polowania, drapieżniki i konkurencja zwierząt hodowlanych zagrażają obydwu gatunkom pudu. W Argentynie i Chile podjęto próby hodowli pudu, ale pudu chilijski łatwiej się przystosowuje do niewoli niż ekwadorski.

Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[3].

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (narażony na wyginięcie)[4].

Przypisy

  1. Pudu mephistophiles w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pudu mephistophiles. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].
  4. Pudu mephistophiles. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 10 stycznia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. worldDeer.org, 2005: Northern Pudu Pudu mephistopheles (ang.). [dostęp 4 września 2007].