Pudu ekwadorski
| Pudu ekwadorski | |
| Pudu mephistophiles[1] | |
| (de Winton, 1896) | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | jeleniowate |
| Rodzaj | Pudu |
| Gatunek | pudu ekwadorski |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Pudu ekwadorski, pudu północny, pudu szatanek (Pudu mephistophiles) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych, blisko spokrewniony z pudu chilijskim. Jest jednym z najmniejszych przedstawicieli rodziny. Ze względu na małe wymiary, występowanie w trudno dostępnych regionach i skryty tryb życia biologia gatunku jest jeszcze słabo poznana.
Spis treści |
Występowanie i biotop [edytuj]
Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Kolumbię, Ekwador i Peru.
Jego siedliskiem są wysokogórskie lasy strefy umiarkowanej w Andach. Preferują tereny na wysokościach 2700-4000 m n.p.m.
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 60-74 cm |
| Wysokość w kłębie | 32-36 cm |
| Ogon (kwiat) | 3-4 cm |
| Masa ciała | 7-10 kg |
| Dojrzałość płciowa | ok. 1 roku |
| Okres godowy | ? |
| Ciąża | ok. 200 dni |
| Liczba młodych w miocie |
1 |
| Długość życia | 8-10 lat |
Wygląd [edytuj]
Ciało krępe o długości 60-74 cm, z krótkimi nogami. Wysokość w kłębie nie przekracza 36 cm, a masa ciała sięga 10 kg. Z wyglądu bardziej przypomina antylopę niż jelenia. Krótkie, spiczaste poroże jest przysłonięte długimi włosami (stąd nazwa szatanek). Uszy małe, zaokrąglone. Ubarwienie ciemnobrązowe do prawie czarnego, ciemniejsze niż u pudu chilijskiego.
Tryb życia [edytuj]
Pudu są bardzo ostrożne. W obliczu zagrożenia wydają odgłos podobny do szczekania, spłoszone – szybko uciekają. Żyją pojedynczo lub w parach. Żywią się trawą, ziołami, liśćmi i owocami.
Rozród [edytuj]
Ciąża pudu trwa ok. 200 dni. Samica rodzi jedno młode, które po urodzeniu nie ma cętek – w przeciwieństwie do pudu chilijskiego. Młode pozostaje z matką do około 1 roku.
Podgatunki [edytuj]
Wyodrębniono dwa podgatunki pudu północnego:
- Pudu mephistophiles mephistophiles Winton, 1896 – Peru
- Pudu mephistophiles wetmorei Lehman, 1945 – Kolumbia
Znaczenie [edytuj]
Pudu są poławiane dla mięsa i skór.
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Obszar występowania pudu jest ograniczany rozwojem rolnictwa. Utrata siedlisk, polowania, drapieżniki i konkurencja zwierząt hodowlanych zagrażają obydwu gatunkom pudu. W Argentynie i Chile podjęto próby hodowli pudu, ale pudu chilijski łatwiej się przystosowuje do niewoli niż ekwadorski.
Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[3].
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (narażony na wyginięcie)[4].
Przypisy
- ↑ Pudu mephistophiles w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Pudu mephistophiles. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ CITES: Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora, Appendices I, II and III (ang.). 2007. [dostęp 4 września 2007].
- ↑ Pudu mephistophiles. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 10 stycznia 2009]
Bibliografia [edytuj]
- Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- worldDeer.org, 2005: Northern Pudu Pudu mephistopheles (ang.). [dostęp 4 września 2007].
