Puklerz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Puklerz – przód i część wewnętrzna

Puklerz (wojsk.) – zwyczajowa nazwa niewielkiej (ok 25 – 40 cm średnicy) okrągłej, zwykle w całości metalowej tarczy, o wybrzuszonym, sferycznym (półkolistym) lub szpiczastym środku (umbo), mieszczącym trzymającą go dłoń. Za uchwyt służył metalowy, lub drewniany imacz, który przechodził wzdłuż średnicy umba. Ochrona ta uznawana jest za charakterystyczną dla późnośredniowiecznych strzelców, zwłaszcza łuczników. Archaicznie w języku potocznym nazwa tarczy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Puklerz stosowany był w znacznie szerszym wymiarze niż jest to powszechnie znane. Stanowił bowiem prostą, lecz efektywną broń często używaną wraz z krótkim mieczem, tasakiem lub rapierem. Był popularny od ok. 1100 do ok. 1600 r.[potrzebne źródło]