Putto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Putta (grafika Koncert puttów Wenzela Hollara)
Putto na kolumnie maryjnej w czeskim Zaclerzu

Putto – motyw dekoracyjny przedstawiający małego nagiego chłopca[1]. W okresie renesansu i baroku – rzeźba przedstawiająca uskrzydloną postać anioła nawiązującą do antycznego bóstwa – Erosa. Określenie stosowane także do postaci aniołków powszechnie stosowanych w dekoracjach kościelnych w okresie baroku i rokoka.

Putto rozpowszechniło się w okresie renesansu, który nawiązywał do wzorów antycznych. Stosowane było w następnych okresach architektonicznych we wnętrzach budowli oraz jako ozdoba tarasów, parków i ogrodów.

Przypisy

  1. Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych. Warszawa, str. 339: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 987-83-01-12365-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 133. ISBN 83-85001-89-1.
  • Słownik terminów artystycznych i architektonicznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 338, seria: Historia Sztuki. Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 9788362095599.
Wikimedia Commons