Qiao Guanhua

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Qiao.
Qiao Guanhua
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Qiáo Guānhuà
Wade-Giles Chiao Kuan-hua
Zn. tradycyjne 喬冠華
Zn. uproszczone 乔冠华

Qiao Guanhua (ur. 28 marca 1913, zm. 22 września 1983) − chiński polityk i dyplomata, minister spraw zagranicznych ChRL w latach 1974-1976.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Yancheng w prowincji Jiangsu. Studiował w Niemczech, gdzie uzyskał tytuł doktora filozofii. Od 1942 roku do końca wojny z Japonią pracował w Chongqingu jako korespondent dziennika Xinhua[1]. Na początku 1946 przeniósł się do Szanghaju, a od końca tegoż roku był korespondentem agencji prasowej Xinhua w Hongkongu[2].

Po utworzeniu w 1949 roku Chińskiej Republiki Ludowej zajmował szereg ważnych stanowisk w chińskim MSZ. W 1950 roku wraz z Wu Xiuquanem był specjalnym wysłannikiem ChRL na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ, protestując przeciwko poparciu USA dla rządu Czang Kaj-szeka na Tajwanie. Rok później był członkiem chińskiej delegacji na konferencję pokojową w Panmundżom, dotyczącej zakończenia wojny koreańskiej. W 1954 roku towarzyszył premierowi Zhou Enlaiowi w Genewie na konferencji w sprawie zakończenia I wojny indochińskiej[2]. W latach 1964-1974 był wiceministrem spraw zagranicznych ChRL[2].

Po przyjęciu w 1971 roku Chińskiej Republiki Ludowej do Rady Bezpieczeństwa ONZ przewodził pierwszej delegacji ChRL na 26 sesję Zgromadzenia Ogólnego. Brał udział w przygotowaniach do wizyty Nixona w Chinach w 1972 roku i był odpowiedzialny za negocjacje z Henrym Kissingerem przed wydaniem tzw. komunikatu szanghajskiego. W 1973 roku towarzyszył Deng Xiaopingowi podczas wizyty we Francji, ponownie odwiedził ten kraj trzy lata później jako szef chińskiego MSZ[2].

W latach 1973-1978 członek Komitetu Centralnego KPCh X kadencji[3]. Od 1974 do 1976 roku był ministrem spraw zagranicznych ChRL. Odwołany z tego stanowiska po upadku bandy czworga za zbyt bliskie związki z jej członkami, pełnił następnie funkcję doradcy Chińskiego Ludowego Towarzystwa Przyjaźni z zagranicą.

W 1973 roku poślubił Zhang Hanzhi (1935−2008), osobistą nauczycielkę języka angielskiego Mao Zedonga[4].

Przypisy

  1. Qiao Guanhua (pol.). polish.cri.cn. [dostęp 21 maja 2012].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Qiao Guanhua (ang.). fmprc.gov.cn. [dostęp 21 maja 2012].
  3. Qiao Guanhua 乔冠华 (ang.). chinavitae.com. [dostęp 21 maja 2012].
  4. David Barboza: Zhang Hanzhi, Mao’s English Tutor, Dies at 72 (ang.). The New York Times, 29 stycznia 2008. [dostęp 21 maja 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Sutter, Historical Dictionary of Chinese Foreign Policy, Scarecrow Press, Plymouth 2011.