Qiao Shi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Qiao.
Qiao Shi
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Qiáo Shí
Wade-Giles Ch’iao Shih
Zn. tradycyjne 喬石
Zn. uproszczone 乔石

Qiao Shi (ur. 1924 w Dinghai w prow. Zhejiang[1]) – chiński polityk i działacz państwowy.

Urodził się jako Jiang Zhitong (chiń. upr.: 蒋志彤; chiń. trad.: 蔣志彤; pinyin: Jiǎng Zhìtóng). Od 1940 roku członek KPCh[2]. Ukończył Uniwersytet Tongji w Szanghaju i przed 1949 rokiem działał w szanghajskich strukturach partii. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej przez wiele lat pracował w przemyśle ciężkim w Anshan[1]. W 1963 roku przeniósł się do Pekinu, gdzie rozpoczął długoletnią pracę w Departamencie Łączności KPCh, odpowiedzialnym za kontakty i współpracę z partiami komunistycznymi w innych krajach[1].

W latach 1982-1997 członek Komitetu Centralnego KPCh, w latach 1982-1987 także wicepremier ChRL. Od 1993 do 1998 roku był przewodniczącym Stałego Komitetu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych[2].

Zasłynął jako reformator, dążył do przekształcenia Chin w państwo prawa i zwiększenia roli OZPL, publicznie poruszył problem przewodniej roli KPCh. Opowiadał się za demokratyzacją systemu politycznego ChRL, przychylnie wypowiadał się o ruchu Falun Gong[3]. W 1989 roku popierał protesty na placu Tian’anmen, nie wziął udziału w posiedzeniu Biura Politycznego KPCh, na którym zdecydowano o ich siłowym stłumieniu[4]. Jego liberalne poglądy spowodowały konflikt z ekipą Jiang Zemina[1]. Po śmierci Deng Xiaopinga w 1997 roku rywalizował z Jiangiem o władzę w państwie, po przegranej zmuszony do wycofania się z polityki[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Qiao Shi (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2012-06-29].
  2. 2,0 2,1 Qiao Shi 乔石 (ang.). chinavitae.com. [dostęp 2012-06-29].
  3. Gu Qing'er: New Book By Retired Chinese Cadre Qiao Shi May Touch Nerves (ang.). The Epoch Times, 2012-06-25. [dostęp 2012-06-29].
  4. Dictionary of the Politics of the People's Republic of China, edited by Colin MacKerras, Donald Hugh McMillen, Andrew Watson, Routledge, London 2001, s. 272.
  5. Robert Sutter, Historical Dictionary of Chinese Foreign Policy, Scarecrow Press Inc., Lanham 2011, s. 206.