Róża Kolumba Białecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Służebnica Boża
Róża Kolumba Białecka OP
RozaKolumbaBialecka.jpg
Założycielka Zgromadzenia Sióstr św. Dominika Róża Kolumba Białecka
Data urodzenia 23 sierpnia 1838
Ukraina Jaśniszcze
Data śmierci 18 marca 1887
Polska Wielowieś
dzielnica Tarnobrzega
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Szczególne miejsca kultu Klasztor sióstr dominikanek w Tarnobrzegu
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Róża Kolumba Białecka (ur. 23 sierpnia 1838 w Jaśniszczach, zm. 18 marca 1887 w Wielowsi) – polska zakonnica katolicka, założycielka Zgromadzenia Sióstr św. Dominika III Zakonu (dominikanek) w Polsce. Czcigodna Służebnica Boża.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kolumba Białecka pochodziła z Kresów Wschodnich z Jaśniszcz koło Podkamienia (ówczesne województwo tarnopolskie). Przyszła na świat 23 sierpnia 1838 w szlacheckiej rodzinie. Od urodzenia cierpiała na gruźlicę. Już w wieku 12 lat, w dniu przyjęcia Sakramentu Bierzmowania, złożyła śluby iż poświęci swoje życie na służbę w zakonie. W Podkamieniu parafię prowadzili dominikanie zaprzyjaźnieni z rodziną Białeckich, więc Białecka w wieku dziecięcym dokładnie poznała dominikańską regułę zakonną, była zafascynowana postacią św. Dominika i św. Katarzyny ze Sieny. 2 lipca 1856 odbyła się rozmowa Róży z Wincentem Jandelem, ówczesnym Generałem Dominikanów. Dostrzegł on w tej młodej dziewczynie przyszłą odnowicielkę Sióstr świętego Dominika w Polsce.

Miała 17 lat gdy ukończyła szkołę we Lwowie. Punktem zwrotnym w życiu założycielki był wyjazd w maju 1857, pod wpływem wspomnianego Wincenta Gandela, do francuskiej Nancy i gruntowne zapoznanie się z klasztorem dominikanek. Białecka wstąpiła do zakonu 11 czerwca przyjmując imię Kolumba, mimo początkowych sprzeciwów ojca. Do Polski wróciła w czerwcu 1859. Planowała zorganizowanie społeczności dominikańskiej skupiającej się na wiejskiej problematyce, nie znalazła jednak wsparcia ani u dominikanów galicyjskich ani wśród duchowieństwa parafialnego. Dopiero w kwietniu 1860 zainteresowała swoim pomysłem ks. Juliana Leszczyńskiego – kapłana diecezji przemyskiej. Obejmował on właśnie posadę proboszcza w Wielowsi (kościół św. Gertrudy i św. Michała) koło Tarnobrzega i zaproponował pomoc w rozwijaniu zakonu na tych właśnie terenach. Kolumba Białecka dostała jednak w tym czasie propozycję przejęcia fundacji w Warężu koło Bełżca. Alternatywa okazała się kusząca, w przeciwieństwie do niezagospodarowanej parafii wielowiejskiej, jednak siostra Białecka zdecydowała się na gorsze, ale przez to bliższe ludowi, warunki.

Po wybuchu powstania styczniowego, już w lutym 1863 zorganizowała szpital dla rannych. W 1872 w parafii wybuchła epidemia cholery, siostry zakonne kierowane przez Różę Kolumbę ofiarnie pomagały mieszkańcom uporać się z chorobą. Na przestrzeni lat znacznie pogorszyły się relacje księdza proboszcza Juliana i założycielki zgromadzenia. Leszczyński nie mógł pogodzić się z charyzmą Kolumby, odnosił się do niej i poddanych jej sióstr z wielką niechęcią. Około godziny wpół do dziesiątej wieczorem, wcześniej godząc się z antagonistą Julianem, 18 marca 1887 Matka Kolumba zmarła. Została pochowana w przyklasztornym ogrodzie. W Rzymie prowadzony jest proces beatyfikacyjny założycielki Zgromadzenia, 20 grudnia 2004 został promulgowany w Watykanie dekret heroiczności cnót.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]