Róża jerychońska
Róża jerychońska, zmartwychwstanka – zbiorowa nazwa dla kilku różnych gatunków roślin pustynnych.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Sukulenty mają postać rozetkową. W czasie suszy zwijają gałązki do siebie, tworząc kulkę, która oderwana przez wiatr od podłoża może toczyć się przez pustynię. W czasie deszczu z powrotem rozwija swoje gałązki, po czym wysypuje diaspory.
Gatunki [edytuj]
- anastatika rezurekcyjna Anastatica hierochuntica z rodziny kapustowatych; występuje na terenach pustynnych wschodniej części obszaru śródziemnomorskiego,
- widliczka łuskowata Selaginella lepidophylla; należy do widłaków; występuje na suchych obszarach Meksyku, Teksasu i Peru,
- Astericus pygmaeus z rodziny astrowatych; drobna roślina roczna, występuje od Algierii do Beludżystanu; w czasie suszy stula listki koszyczków, natomiast podczas deszczu rozchyla je, by krople deszczu uderzając w otwarty owocostan, wyrzuciły z niego owoce.
Uprawa [edytuj]
Róża jerychońska nie jest trudna w uprawie. Należy włożyć jej korzenie do dowolnego naczynia z wodą, ale trzeba pamiętać, aby zanurzone były tylko korzonki. Po tygodniu wyjmuje się roślinę i suszy przez 2 tygodnie. Co ciekawe, gdy w naczyniu woda będzie gorąca, to nie zniszczy sukulenta, lecz sprawi, że rozwinie się on szybciej.
Róża lubi dużo światła, czasem nawet dopiero po powtórnym zasuszeniu i namoczeniu, w drugim cyklu staje się bardziej zielona. Przez tydzień może pozostać w wodzie, potem jak każda roślina pustynna potrzebuje okresu suszy, który musi trwać 2 tygodnie. Wtedy zwija się znów w kłębek. Po tym czasie może znowu rozkwitnąć (dowolną liczbę razy).
