Równania Blocha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Równania Blocha - fenomenologiczne równania opisujące ruch magnetyzacji w polu magnetycznym, sformułowane przez Felixa Blocha.

Równania Blocha opisują ruch magnetyzacji w polu magnetycznym z uwzględnieniem procesów relaksacji. Pierwszy człon opisuje precesję, a drugi relaksację.

\frac{d M_z }{d t}= \gamma(\vec M \times \vec B)_z+\frac{M_0-M_z}{T_1}
\frac{d M_x }{d t}= \gamma(\vec M \times \vec B)_x-\frac{M_x}{T_2}
\frac{d M_y }{d t}= \gamma(\vec M \times \vec B)_y-\frac{M_y}{T_2}

gdzie:


Czas  T_1, nazywany również czasem relaksacji podłużnej, opisuje odrost w czasie magnetyzcji w kierunku osi z. Czas  T_2, znany jako czas relaksacji poprzecznej, wyznacza zanik magnetyzacji w płaszczyźnie xy.

Równania te są podstawowymi formułami używanymi do opisu ruchu momentu magnetycznego (lub ogólniej magnetyzacji) w polu magnetycznym. Znajdują szerokie zastosowanie w badaniach fizycznych opartych na rezonansie magnetycznym jak:

  • jądrowy rezonans magnetyczny NMR (nuclear magnetic resonance),
  • elektronowy rezonans paramagnetyczny EPR (electron paramagnetic resonance).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jack D. Graybeal: Molecular Spectroscopy. Singapore: McGraw-Hill Book Company, 1988, s. 211-217. ISBN 0070243913.