Równanie Fishera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Równanie Fishera (równanie wymiany Fishera) – zależność pomiędzy ilością pieniądza w gospodarce i poziomem cen.

Irving Fisher jako pierwszy rozróżnił nominalną i realną stopę procentową proponując równanie, nazwane później jego imieniem.

 r=\frac {(1+i)}{(1+inflacja)}-1

r = realna stopa procentowa

i = nominalna stopa procentowa

Kiedy inflacja jest na niskim poziomie, realne stopy procentowe mogą być przybliżone wartością nominalnej stopy procentowej minus tempo inflacji.

Teoria Fishera mówi, że jeżeli następuje wzrost inflacji o 1 punkt procentowy to nominalna stopa procentowa również rośnie o 1 punkt procentowy.

Realna stopa procentowa to nominalna stopa procentowa pomniejszona o inflację.

Wynika z tego, że jeżeli wzrostowi inflacji towarzyszy proporcjonalny wzrost nominalnej stopy procentowej to realna stopa procentowa nie zmienia się gwałtownie. W przypadku wysokiej inflacji jest ona niwelowana wyższą nominalną stopą procentową.

Fisher jako pierwszy zaproponował równanie, w którym:

 MV=PT\,

M = podaż pieniądza

V = szybkość obiegu pieniądza

P = poziom cen

T = ilość transakcji przeprowadzonych z użyciem pieniądza

Później ekonomiści zamienili zmienną T na zmienną Q = realna produkcja.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]