R-73

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
R-73
AA-11 Archer missile.PNG
Dane podstawowe
Państwo Rosja
Producent GosMKB "Wympieł"
Rodzaj kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze
Przeznaczenie przeciwlotnicza krótkiego zasięgu
Historia
Data konstrukcji 1973
Lata produkcji od 1985
Używana w latach od 1985
Dane techniczne
Długość 2900 mm
Średnica 170 mm
Rozpiętość 510 mm
Prędkość 2,5 Ma (3060 km/h)
Naprowadzanie pasywne termiczne (IR)
Masa 105 kg
Masa głowicy 7,4 kg
Typ głowicy odłamkowo-burząca
Zasięg 30 km
Użytkownicy
Algieria, Azerbejdżan, Bangladesz, Bułgaria, Chiny, Kuba, Erytrea, Etiopia, Gruzja, Indie, Indonezja, Iran, Korea Północna, Malezja, Peru, Polska, Rosja, Serbia, Słowacja, Ukraina, Wenezuela, Wietnam
W przeszłości: Czechosłowacja, Czechy, NRD, RFN, Rumunia, Węgry, ZSRR
Makieta R-73

R-73radziecki/rosyjski kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze, przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na krótkich dystansach, w warunkach walki powietrznej, naprowadzany termicznie (na źródło promieniowania podczerwonego). Odpowiednik późnych wersji amerykańskiego AIM-9 Sidewinder. W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-11 Archer (ang. - łucznik).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Opracowanie pocisku R-73 rozpoczęto w 1973 roku w zakładach GosMKB "Wympieł" (ГосМКБ «Вымпел»), w celu zastąpienia przestarzałego R-60. Oficjalnie R-73 wszedł do uzbrojenia w 1985 roku, jako wyposażenie samolotów myśliwskich nowej generacji MiG-29 i Su-27 oraz śmigłowców Mi-24, Mi-28 i Ka-50. Możliwe jest także wyposażenie w R-73 innych statków powietrznych, także tych bez zaawansowanych systemów kierowania ogniem.

Konstrukcja pocisku R-73[edytuj | edytuj kod]

Pocisk R-73 przeznaczony jest do zwalczania celów powietrznych takich, jak samoloty i śmigłowce, ale także pocisków manewrujących. Należy on do pocisków typu wystrzel i zapomnij, co oznacza, że po odpaleniu sam naprowadza się na cel bez konieczności ingerencji w tor jego lotu przez zewnętrzne systemy naprowadzające.

Detektor podczerwieni pocisku jest chłodzony skroplonym gazem w celu zapobieżenia oślepieniu przez odbicia od powierzchni wody i lądu. Kąt przeszukiwania detektora wynosi 60°. Wybór celu może być realizowany poprzez celownik nahełmowy pilota, a skuteczny atak może być przeprowadzony na odległość od 300 metrów do 30 km.

R-73 dzięki sterowaniu gazodynamicznemu jest bardzo zwrotnym pociskiem, prawdopodobnie znacznie lepszym niż jego zachodni konkurent AIM-9 Sidewinder i uważa się, że stał się on impulsem do opracowania nowocześniejszych pocisków tej klasy takich jak AIM-132 ASRAAM, IRIS-T czy unowocześnionej wersji AIM-9X Sidewinder obecnie wprowadzanej na uzbrojenie samolotów amerykańskich.

W 1997 roku wprowadzono do uzbrojenia krajów WNP unowocześnioną, opracowaną 3 lata wcześniej wersję pocisku oznaczoną jako R-74EM (początkowo R-73M). R-74EM posiada większy zasięg i szerszy kąt przeszukiwania systemu naprowadzającego, oraz zmniejszoną podatność na środki przeciwdziałania namierzeniu przez pociski rakietowe takie jak flary.

R-73 stanowi wyposażenie samolotów MiG-29, Su-27 i Su-35, oraz nieco starszych maszyn MiG-21, MiG-23, Su-24 i Su-25, oraz śmigłowców bojowych Mi-24, Mi-28 i Ka-50.