RAF Bramcote

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

RAF Bramcote – stacja lotnicza Royal Air Force zlokalizowana na przedmieściach Nuneaton (hrabstwo Warwickshire), wykorzystywana w trakcie II wojny światowej. Po wojnie przemianowana HMS Gamecock a następnie na Gamecock Barracks.

W strukturach RAF[edytuj | edytuj kod]

Stacja powstała w 1939. Głównym użytkownikiem był 18 OTU No. 18 Operational Training Unit RAF przeniesiony ostatecznie z Hucknall w czerwcu 1940, w celu szkolenia załóg na samoloty Vickers Wellington.

W 1940 cztery polskie dywizjony (300, 301, 304 and 305) powstały w Bramcote pierwotnie uzbrojone w samoloty Fairey Battle.

Od kwietnia 1943 do października 1945 stacja przeszła pod zarząd dowództwa lotnictwa transportowego jako No. 105 Operational Training Unit RAF, Transport Command. Początkowo jednostka wykorzystywała samoloty Wellington a następnie Douglas Dakota.

Stację zamknięto w 1946 a lotnisko przeszło pod zarząd Royal Navy.

W strukturze Royal Navy[edytuj | edytuj kod]

Supermarine Seafire F.47 z 1833 Squadron RNVR bazującego w Bramcote w 1953

RNAS Bramcote przemianowano na HMS Gamecock zgodnie z obyczajem Royal Navy na analogiczną do nazwy jednostek pływających, i stanowiła bazę Ochotniczej Rezerwy Lotniczej Marynarki Wojennej Royal Naval Volunteer Reserve od sierpnia 1947 do października 1955. Pierwszą stacjonującą tu jednostką był 1833 Squadron wyposażony w myśliwce Supermarine Seafire. Początkowo były to wersje Seafire F15 i F.17 ale w 1952, stał się jedyną jednostką RNVR przezbrojoną na Seafire FR.47, z przeciwbieżnymi śmigłami. W lutym 1954 przezbrojony na Hawker Sea Fury FB.11. Pierwsze odrzutowce Supermarine Attacker pojawiły się w październiku 1955, ale ponieważ potrzebowały lepszego pasa startowego jednostkę przeniesiono do stacji RAF Honiley[1].

Midland Air Division, utworzona 1 lipca 1953, powstała w celu zarządzania wszystkimi bazującymi w Bramcote dywizjonami. 1844 Squadron powstał w Bramcote 15 lutego 1954, wyposażony Fairey Firefly AS.6 samoloty wyposażone do walki z okrętami podwodnymi. Samoloty te zostały zastąpione samolotami Grumman Avenger AS.5 w marcu 1956. Oba dywizjony zostały rozwiązane 10 marca 1957 w związku z programem oszczędnościowym.[2]

W strukturze Armii Brytyjskiej jako Gamecock Barracks[edytuj | edytuj kod]

W 1959 lotnisko przeniesiono pod zarząd sił lądowych jako Gamecock Barracks. Pełniły rolę Junior Leaders' Regiment Royal Artillery, od lat 60. po 90. Było to miejsce szkolenia podoficerów oddziałów Royal Artillery. Uczęszczali tu chłopcy w wieku 15 do 17 lat (później wiek obniżono do 16 lat). Po dokończeniu szkolenia wojskowego i zawodowego, trwającego dwa lata, trafiali do macierzystych jednostek artylerii.

Obecnie jest miejscem stacjonowania Royal Corps of Signals (jednostek łączności). Może być wynajmowana dla celów filmowych od Ministerstwa Obrony Zjednoczonego Królestwa.[3]

Jednostki i ich samoloty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sturtivant, 1994
  2. Sturtivant, 1994
  3. Ministry of Defence website

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jefford, Wing Commander C.G., MBE,BA,RAF (Retd). RAF Squadrons, a Comprehensive Record of the Movement and Equipment of all RAF Squadrons and their Antecedents since 1912. Shrewsbury, Shropshire, UK: Airlife Publishing, 2001. ISBN 1-84037-141-2.
  • Ray Sturtivant: The Squadrons of the Fleet Air Arm. 1994. ISBN 0-85130-223-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Na mapach: 52°29′24″N 1°24′04″W/52,490000 -1,401000