RAF Bramcote

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

RAF Bramcote – stacja lotnicza Royal Air Force zlokalizowana na przedmieściach Nuneaton (hrabstwo Warwickshire), wykorzystywana w trakcie II wojny światowej. Po wojnie przemianowana HMS Gamecock a następnie na Gamecock Barracks.

W strukturach RAF[edytuj | edytuj kod]

Stacja powstała w 1939. Głównym użytkownikiem był 18 OTU No. 18 Operational Training Unit RAF przeniesiony ostatecznie z Hucknall w czerwcu 1940, w celu szkolenia załóg na samoloty Vickers Wellington.

W 1940 cztery polskie dywizjony (300, 301, 304 and 305) powstały w Bramcote pierwotnie uzbrojone w samoloty Fairey Battle.

Od kwietnia 1943 do października 1945 stacja przeszła pod zarząd dowództwa lotnictwa transportowego jako No. 105 Operational Training Unit RAF, Transport Command. Początkowo jednostka wykorzystywała samoloty Wellington a następnie Douglas Dakota.

Stację zamknięto w 1946 a lotnisko przeszło pod zarząd Royal Navy.

W strukturze Royal Navy[edytuj | edytuj kod]

Supermarine Seafire F.47 z 1833 Squadron RNVR bazującego w Bramcote w 1953

RNAS Bramcote przemianowano na HMS Gamecock zgodnie z obyczajem Royal Navy na analogiczną do nazwy jednostek pływających, i stanowiła bazę Ochotniczej Rezerwy Lotniczej Marynarki Wojennej Royal Naval Volunteer Reserve od sierpnia 1947 do października 1955. Pierwszą stacjonującą tu jednostką był 1833 Squadron wyposażony w myśliwce Supermarine Seafire. Początkowo były to wersje Seafire F15 i F.17 ale w 1952, stał się jedyną jednostką RNVR przezbrojoną na Seafire FR.47, z przeciwbieżnymi śmigłami. W lutym 1954 przezbrojony na Hawker Sea Fury FB.11. Pierwsze odrzutowce Supermarine Attacker pojawiły się w październiku 1955, ale ponieważ potrzebowały lepszego pasa startowego jednostkę przeniesiono do stacji RAF Honiley[1].

Midland Air Division, utworzona 1 lipca 1953, powstała w celu zarządzania wszystkimi bazującymi w Bramcote dywizjonami. 1844 Squadron powstał w Bramcote 15 lutego 1954, wyposażony Fairey Firefly AS.6 samoloty wyposażone do walki z okrętami podwodnymi. Samoloty te zostały zastąpione samolotami Grumman Avenger AS.5 w marcu 1956. Oba dywizjony zostały rozwiązane 10 marca 1957 w związku z programem oszczędnościowym.[2]

W strukturze Armii Brytyjskiej jako Gamecock Barracks[edytuj | edytuj kod]

W 1959 lotnisko przeniesiono pod zarząd sił lądowych jako Gamecock Barracks. Pełniły rolę Junior Leaders' Regiment Royal Artillery, od lat 1960-tych po 1990-te. Było to miejsce szkolenia podoficerów oddziałów Royal Artillery. Uczęszczali tu chłopcy w wieku 15 do 17 lat (później wiek obniżono do 16 lat). Po dokończeniu szkolenia wojskowego i zawodowego, trwającego dwa lata, trafiali do macierzystych jednostek artylerii.

Obecnie jest miejscem stacjonowania Royal Corps of Signals (jednostek łączności). Może być wynajmowana dla celów filmowych od Ministerstwa Obrony Zjednoczonego Królestwa.[3]

Jednostki i ich samoloty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sturtivant, 1994
  2. Sturtivant, 1994
  3. Ministry of Defence website

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jefford, Wing Commander C.G., MBE,BA,RAF (Retd). RAF Squadrons, a Comprehensive Record of the Movement and Equipment of all RAF Squadrons and their Antecedents since 1912. Shrewsbury, Shropshire, UK: Airlife Publishing, 2001. ISBN 1-84037-141-2.
  • Ray Sturtivant: The Squadrons of the Fleet Air Arm. 1994. ISBN 0-85130-223-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Na mapach: 52°29′24″N 1°24′04″W/52,490000 -1,401000