RD-170

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RD-170
Model silnika RD-170 na wystawie w Sankt Petersburgu
Model silnika RD-170 na wystawie w Sankt Petersburgu
Kraj pochodzenia Związek Radziecki
Projektant NPO Energomasz
Wykorzystanie Energia
Materiały napędowe nafta i ciekły tlen
Pierwszy lot 15 maja 1987
Ostatni start 15 listopada 1988
Osiągi
Siła ciągu na poziomie morza 7550[1] kN
Siła ciągu w próżni 7887 kN
Impuls właściwy na poz. morza 3030 Ns/kg
Impuls właściwy w próżni 3315 Ns/kg
Maks. czas działania 150[1] s
Parametry
Komory spalania 4
Ciśnienie w komorze 245[1] bar
Stosunek ciągu do masy 82
Wymiary
Długość 3,78 m
Średnica 4,02 m
Masa 9750 kg

RD-170 (ros. РД-170) – silnik rakietowy produkcji radzieckiej, produkowany przez NPO Energomasz na potrzeby rakiety Energia. Został on okrzyknięty najmocniejszym silnikiem rakietowym na świecie. Ten silnik spalał mieszaninę nafty i ciekłego tlenu w czterech komorach spalania, zasilanych przez jedną turbopompę[1].

Problem dzielonej turbopompy[edytuj | edytuj kod]

Wielu radzieckich i rosyjskich projektantów umieszczało komory spalania wokół pomp paliwowych. W wczesnych latach 50. projektanci silników z ZSRR, również Głuszko, borykali się z problemem niestabilności spalania w wielkich komorach. W tym czasie problem rozwiązano wykorzystując zestaw kilku mniejszych komór.

Warianty[edytuj | edytuj kod]

Silniki RD-170 stanowiły pierwszy stopień rakiety Energia i były umieszczone parami po przeciwnych bokach kadłuba drugiego członu rakiety. Zapas materiału pędnego wystarczał na działanie silnika przez 118 sekund. Silniki skonstruowane w ten sposób, że zużyty w turbinie gaz ulegał całkowitemu spalaniu w podstawowej komorze spalania. Ciśnienie w komorze spalania wynosiło 24,4 MPa. Silniki te były wyposażone w turbopompę o mocy - 183,75 MW[2]. Mieszanka napędowa spalana w silniku zapewniała na poziomie morza ciąg 7550 meganiutonów (MN). Do dzisiaj nikt nie skonstruował potężniejszego silnika rakietowego (słynny silnik F-1 rakiety Saturn V generował ciąg o 780 MN mniejszy). Tak jak w projekcie amerykańskim rakiety wspomagające były odzyskiwane i ich jednostki napędowe mogły być wykorzystywane ponownie - maksymalnie dziesięć razy[3]. RD-170 obecnie nie jest produkowany, jednak stał się konstrukcją bazową dla następujących silników:

RD-171[edytuj | edytuj kod]

RD-171 jest wykorzystywany w rakietach Zenit. Jedyną różnicą od RD-170 jest możliwość wychylania komór; podczas gdy RD-170 wychylał komory tylko w jednej osi, RD-171 potrafi wychylić w 2 osiach. Proponowano również modele RD-172 i RD-173, które miały większą siłę ciągu, jednak ich nie wprowadzono do produkcji.

RD-180[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: RD-180.

RD-180 jest dwukomorową wersją RD-170. Obecnie jest stosowany jako główny silnik amerykańskiej rakiety nośnej Atlas V. Miał również być użyty z anulowanymi dziś rakietami Rus-M[4].

RD-191[edytuj | edytuj kod]

RD-191 jest wersją jednokomorową. Ma zostać użyty w nowych rakietach Angara. Istnieje również jego słabsza wersja o nazwie RD-151, wykorzystywana w południowokoreańskich rakietach Naro-1[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 RD-170. Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2012-08-15].
  2. Krzysztof Bubrzyk. System transportowy Energia-Buran. „Astronautyka”. 3 (163), s. 9-11, 1989. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Wrocław, Oddział w Warszawie. ISSN 0004-623X. 
  3. Andrzej Kotarba: Kosmos.Sowiecki wahadłowiec.. Poznań: Amermedia Sp. z o.o., 2013, s. 11-15. ISBN 978-83-252-2125-6.
  4. The Bear's stars shine brighter. Flight International. [dostęp 2012-08-15].
  5. First launch of KSLV-1 is conducted. NPO Energomasz. [dostęp 2012-08-15].