RD-180
| RD-180 | |
 Prowadzony przez NASA test RD-180 w Marshall Space Flight Center |
|
| Kraj pochodzenia | Rosja |
| Projektant | NPO Energomasz |
| Wykorzystanie | Atlas III, Atlas V (Common Core Booster) |
| Materiały napędowe | nafta i ciekły tlen |
| Pierwszy lot | 1999 |
| Osiągi | |
| Siła ciągu na poziomie morza | 3 830 kN |
| Siła ciągu w próżni | 4 510 kN |
| Impuls właściwy na poz. morza | 311 N•s/kg |
| Impuls właściwy w próżni | 338 N•s/kg |
| Maks. czas działania | 270 s |
| Parametry | |
| Komory spalania | 2 |
| Ciśnienie w komorze | 266,8 bar |
| Stosunek ciągu do masy | 78,44 |
| Wymiary | |
| Długość | 3,56 m |
| Średnica | 3,15 m |
| Masa | 5480 kg |
RD-180 – (ros. РД-180): dwukomorowy silnik rakietowy zaprojektowany i produkowany przez rosyjskie przedsiębiorstwo NPO Energomasz, stanowiący pochodną czterokomorowych silników RD-170 i RD-171, używanych w rosyjskich rakietach nośnych Energia i Zenit[1]. Silnik ten oferowany jest na rynku przez amerykańską spółkę RD AMROSS, stanowiącą joint venture Pratt & Whitney Rocketdyne (50%) i NPO Energomasz (50%). Silnik ten wykorzystuje technologię cyklu zamkniętego wzbogaconego LOx (ciekły tlen), po raz pierwszy opracowaną w Stanach Zjednoczonych przez General Dynamics[2]. Technologię tę próbowano następnie udoskonalić w USA, Europie, Japonii oraz w Chinach, jednakże pierwszy sukces w tej mierze osiągnięty został w Rosji, co zaowocowało 25-procentowym wzrostem wydajności silnika, względem dotychczas stosowanych technologii na paliwo ciekłe[2]. Silnik ten jest dostarczany m.in. do United Launch Alliance (ULA), gdzie został dostosowany do wymagań amerykańskich rakiet nośnych Atlas III i Atlas V.
Przypisy
- ↑ RD-180 Engine; overview (ang.). Pratt and Whitney. [dostęp 2012-08-06].
- ↑ 2,0 2,1 Brooke Mosley: RD-180 Engine: An Established Record of Performance and Reliability on Atlas Launch Vehicles (ang.). United Launch Alliance. [dostęp 2012-08-06].
