RD-180

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
RD-180
Prowadzony przez NASA test RD-180w Marshall Space Flight Center
Prowadzony przez NASA test RD-180
w Marshall Space Flight Center
Kraj pochodzenia Rosja
Projektant NPO Energomasz
Wykorzystanie Atlas III, Atlas V (Common Core Booster)
Materiały napędowe nafta i ciekły tlen
Pierwszy lot 1999
Osiągi
Siła ciągu na poziomie morza 3 830 kN
Siła ciągu w próżni 4 510 kN
Impuls właściwy na poz. morza 311 Ns/kg
Impuls właściwy w próżni 338 Ns/kg
Maks. czas działania 270 s
Parametry
Komory spalania 2
Ciśnienie w komorze 266,8 bar
Stosunek ciągu do masy 78,44
Wymiary
Długość 3,56 m
Średnica 3,15 m
Masa 5480 kg
Commons in image icon.svg

RD-180 – (ros. РД-180): dwukomorowy silnik rakietowy zaprojektowany i produkowany przez rosyjskie przedsiębiorstwo NPO Energomasz, stanowiący pochodną czterokomorowych silników RD-170 i RD-171, używanych w rosyjskich rakietach nośnych Energia i Zenit[1]. Silnik ten oferowany jest na rynku przez amerykańską spółkę RD AMROSS, stanowiącą joint venture Pratt & Whitney Rocketdyne (50%) i NPO Energomasz (50%). Silnik ten wykorzystuje technologię cyklu zamkniętego wzbogaconego LOx (ciekły tlen), po raz pierwszy opracowaną w Związku Radzieckim w latach 70.[2] na potrzeby rakiety N1. Technologię tę próbowano następnie udoskonalić w USA, Europie, Japonii oraz w Chinach, jednakże pierwszy sukces w tej mierze osiągnięty został w Rosji, co zaowocowało 25-procentowym wzrostem wydajności silnika, względem dotychczas stosowanych technologii na paliwo ciekłe[2]. Silnik ten jest dostarczany m.in. do United Launch Alliance (ULA), gdzie został dostosowany do wymagań amerykańskich rakiet nośnych Atlas III i Atlas V.

Przypisy