RMS Carinthia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RMS Carinthia
RMS Carinthia (II).jpg
Data wodowania 24 lutego 1925
Data oddania do eksploatacji sierpień 1925
Data zatonięcia 7 czerwca 1940
Typ statek pasażerski
Stocznia Vickers
Armator Cunard Line
Bandera  Wielka Brytania
Port macierzysty Liverpool
Liczba członków załogi 450
Liczba pasażerów 1650
Długość całkowita (L) 190,2 m
Szerokość (B) 22,4 m
Zanurzenie (D) 10 m
Prędkość maks. 16 w
Pojemność brutto 20 277 RT
Dane napędu turbiny parowe, 13 500 KM
Liczba śrub napędowych 2
HMS Carinthia
Historia
 Royal Navy
Wejście do służby wrzesień 1939
Los okrętu zatopiony 7 czerwca 1940
Dane taktyczno-techniczne
Uzbrojenie
8 dział 152 mm (8xI)
2 działa 76 mm plot (2xI)

RMS Carinthiabrytyjski oceaniczny statek pasażerski (transatlantyk), należący do przedsiębiorstwa żeglugowego Cunard Line. Podczas II wojny światowej służył jako krążownik pomocniczy HMS Carinthia, zatopiony przez U-Boota 7 czerwca 1940.

Budowa i służba jako statek[edytuj | edytuj kod]

Statek zbudowano w stoczni Vickers w Barrow-in-Furness z przeznaczeniem na linię nowojorską, jako drugi statek o tej nazwie tego armatora, oznaczającej historyczną Karyntię (początkowo przewidywano nazwę "Servia"). Należał do serii 5 statków, nazwanych od historycznych krain ("Scythia", "Laconia", "Franconia", "Samaria"). Miał pojemność 20 277 BRT i mógł zabrać 240 pasażerów w klasie I, 460 w klasie II i 950 w klasie III[1].

"Carinthia" została zwodowana 24 lutego 1925 roku (numer budowy 586), a budowę ukończono w sierpniu 1925. W swój pierwszy rejs wyruszyła 22 sierpnia 1925 z Liverpoolu do Nowego Jorku. Oprócz rejsów na linii transatlantyckiej, pływała także z wycieczkami. W 1931 zmodyfikowano pomieszczenia pasażerskie, na klasy: kabinową, turystyczną i III[1].

Służba wojenna[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 statek został zarekwirowany przez brytyjską Admiralicję i przekształcony w krążownik pomocniczy HMS "Carinthia". Przebudowa została dokonana w macierzystej stoczni w Barrow-in-Furness. Okręt otrzymał uzbrojenie z 8 pojedynczych armat kalibru 152 mm MK VII (o kącie podniesienia 20°) i dwóch armat przeciwlotniczych 76 mm. Zapas paliwa wynosił 2270 ts[1].

HMS "Carinthia" służyła od 18 stycznia do kwietnia 1940 w składzie Patrolu Północnego (Northern Patrol), patrolując wody na północ od Wielkiej Brytanii[1]. W maju 1940 weszła w skład sił eskorty konwojów atlantyckich North Atlantic Escort Force. W czerwcu 1940 dowódcą okrętu był komandor J.F.B. Barrett[1].

6 czerwca 1940 o 13.13 na zachód od zatoki Galway w Irlandii "Carinthia" została storpedowana jedną torpedą w rufę przez niemiecki okręt podwodny U-46, w rejonie pozycji 53°13′N 10°40′W/53,216667 -10,666667[1]. Okręt utrzymał się na wodzie i odgonił U-Boota od dalszych ataków salwami z dział. U-46 wystrzelił jeszcze jedną torpedę, lecz niecelnie. 7 czerwca rano przybyły dla asysty stare niszczyciele typu V/W HMS "Volunteer" i "Wren" oraz trałowiec HMS "Gleaner", który zaczął holować "Carinthię", po czym hol przejął holownik "Marauder". Z powodu jednak trudnych warunków pogodowych, holowanie przerwano, a o 13.15 "Carinthia" przełamała się i zatonęła 35 mil morskich od Irlandii. Zginęło 4 członków załogi[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 J. Jarosz, Brytyjskie..., s. 46-47

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Jarosz, Brytyjskie krążowniki pomocnicze II wojny światowej w: Morza, Statki i Okręty nr 6/2005