RMS Mauretania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy statku. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Mauretania.
RMS Mauretania

RMS Mauretania.jpg
Czterokominowy parowiec – Mauretania

Służba British Red Ensign
Bandera brytyjska
Właściciel: Cunard
Zamówiony: maj 1904
Położenie stępki: Swan, Hunter & Wigham Richardson
Roku: 1904
Wodowanie: Newcastle upon Tyne
Dnia: 20 września 1906
Chrzest statku: 20 września 1906 przez Duchess (Księżną) of Roxburghe
Podróż dziewicza: 16 listopada 1907
Aktualny status statku: wycofany ze służby i oddany na złom w roku 1935
Podstawowe dane techniczne
Pojemność rejestrowa brutto: 31,932 BRT
Długość: 232,31 m (762,2 stóp angielskich)
Szerokość: 26,82 m (88 stóp angielskich)
Zanurzenie: 10,21 m
Moc silnik: 68000 KM
Napęd: turbiny parowe napędzające 4 śruby
Prędkość: 26 węzłów
Liczba pasażerów i załogi: 2 165 pasażerów
804 oficerów i członków załogi

RMS (ang. Royal Mail Steamer) Mauretania, (w czasie pierwszej wojny światowej także HMT Mauretania lub HMHS Mauretania), siostrzany statek Lusitanii i Aquitanii – parowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Swan w Newcastle, zwodowany 20 września 1906. Jego nazwa pochodzi od kraju Mauretanii. W tym czasie był największym, najszybszym, a także do momentu zbudowania Olympica i Titanica najbardziej luksusowym statkiem świata. Zaprojektowany przy współpracy specjalistów z Admiralicji, był pierwszym statkiem pasażerskim napędzanym turbiną parową i posiadającym specjalnie zaprojektowaną konstrukcję kadłuba. Pozwalało mu to na rozwijanie prędkości nawet do 27 węzłów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowa Mauretanii została sfinansowana m.in. z kredytu w wysokości 2,6 mln funtów udzielonego przez rząd brytyjski na 20 lat, z oprocentowaniem 2,75%. Warunkiem otrzymania kredytu przez armatora było zbudowanie w Wielkiej Brytanii dwóch liniowców zdolnych osiągnąć średnią prędkość 24,5 węzła przy średnich warunkach pogodowych. Drugim warunkiem było postawienie statków do dyspozycji Admiralicji w przypadku wybuchu wojny. Oba wielkie liniowce były pierwszymi statkami floty Cunarda, których budowę konsultowano z Admiralicją pod kątem ewentualnego wykorzystania statków podczas wojny w roli pomocniczych krążowników. Zostały też pierwszymi statkami Cunarda, dla których nazwy wybrano w drodze specjalnie ogłoszonego konkursu.

W dniu 16 listopada 1907 "Mauretania" wypłynęła w rejs dziewiczy. W tym samym miesiącu przebyła Ocean Atlantycki ze średnią prędkością 23,69 węzła (na trasie Ameryka-Europa) i zdobyła Błękitną Wstęgę Atlantyku – nagrodę dla statku, który najszybciej pokona dystans między Europą a Ameryką. Początkowo rywalizowała o tytuł najszybszego statku na Atlantyku z bliźniaczą Lusitanią, ale od 1908 r. ostatecznie rekord pozostał przy Mauretanii. Jej osiągnięcia nie zdołano pobić przez kolejne 20 lat (25 lipca 1922 Mauretania poprawiła własny rekord uzyskując średnią prędkość około 26 węzłów). Statkiem, który ostatecznie odebrał "Mauretanii" oba rekordy trasy, została w 1929 roku sławna niemiecka dwukominowa "Bremen" (51.656 BRT, "rodem" z Bremen). Dwudziestodwuletnia "Mauretania" jeszcze w tym samym roku spróbowała odzyskać utracone trofeum, rozwijając w jednym z rejsów do Europy fantastyczną prędkość aż 27,22 w. Przegrała po walce w wielkim stylu, pokazała też swą wspaniałą mimo wieku kondycję.

W czasie I wojny światowej "Mauretania" była używana przez Admiralicję jako statek transportowy, a przejściowo jako statek szpitalny. Uzbrojona w artylerię, brała udział w operacji w Dardanelach, transportowała żołnierzy alianckich na Bliski Wschód, a następnie pod nazwą Tuberose wojska amerykańskie do Europy. Zwolniona ze służby wojennej została w maju 1919.

Do obsługi pasażerskich linii atlantyckich wróciła w marcu 1920 po przeprowadzeniu remontu i przebudowy. W 1923 przeszła na paliwo płynne, a w 1927 przeprowadzono modernizację wnętrz.

Cunard wycofał Mauretanię z obsługi pasażerskiej we wrześniu 1934, po jej ostatnim rejsie z Nowego Jorku do Southampton. Bogate wyposażenie statku (meble itp.) zostało zlicytowane, a sam statek został pocięty na złom w 1935 w Rosyth.

RMS Olympic i RMS Mauretania przed rozbiórką (1935)

Błękitna Wstęga Atlantyku[edytuj | edytuj kod]

  • Listopad 1907 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,69 węzła.
  • Marzec 1908 podczas podróży do Southampton przy prędkości 24,42 węzła.
  • Maj 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 24,86 węzła.
  • Luty 1909 podczas podróży do Southampton przy prędkości 25,28 węzła.
  • Marzec 1909 podczas podróży do Southampton przy prędkości 25,61 węzła.
  • Maj 1909 podczas podróży do Southampton przy prędkości 25,70 węzła.
  • Czerwiec 1909 podczas podróży do Southampton przy prędkości 25,88 węzła.
  • Sierpień 1924 podczas podróży do Southampton przy prędkości 26,16 węzła.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • tonaż – 31938 BRT
  • wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp)
  • liczba kominów – 4
  • liczba masztów – 2
  • konstrukcja: stalowa
  • silniki: wysokoprężne turbiny parowe
  • prędkość – do 27 węzłów
  • zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
  • wodowanie – 20 września 1906
  • liczba miejsc dla pasażerów – 563 w pierwszej, 464 w drugiej i 1138 w trzeciej klasie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]