RO 500

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RO 500
Historia
Stocznia Deutsche Werft AG, Hamburg
Położenie stępki 21 lutego 1941
Wodowanie 22 września 1941
 Kriegsmarine
Nazwa U-511
Wejście do służby 8 grudnia 1941
Wycofanie ze służby 1943
 Nippon Kaigun
Nazwa RO 500
Wejście do służby 1943
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność na powierzchni 1120 t
w zanurzeniu 1230 t
Długość 76,7 m
Szerokość 6,7 m
Napęd
na powierzchni:dwa silniki wysokoprężne o mocy 2200 KM
w zanurzeniu dwa silniki elektryczne o mocy 500 KM
Prędkość na powierzchni 18 w.
w zanurzeniu 7 w.
Zasięg na powierzchni 8850 Mm przy 10 w.
w zanurzeniu 80 Mm przy 4 w.
Uzbrojenie
6 wyrzutni torped 533 mm
działo 105 mm
2 działa 37 mm plot
Załoga 44

RO 500niemiecki okręt podwodny typu IX C z okresu II wojny światowej. W trakcie służby w Kriegsmarine pływał pod oznaczeniem U-511, w 1943 sprzedany i wcielony do marynarki japońskiej pod oznaczeniem RO 500.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wcielony do służby w 4. Flotylli Szkolnej celem treningu i zgrania załogi pod dowództwem Kptlt. Friedricha Steinhoffa. Pod koniec maja 1942 przekazano go do dyspozycji Wernhera von Brauna celem przeprowadzenia eksperymentów z wystrzeliwaniem pocisków rakietowych z zanurzonego okrętu podwodnego. Wybór U-511 nie był przypadkowy – bratem dowódcy był dr Ernst Steinhoff, naukowiec pracujący w ośrodku w Peenemünde. Na pokładzie okrętu zainstalowano kratownicowe prowadnice pocisków 30-cm Wurfkörper Spreng. Próby okazały się udane, zdołano wystrzelić rakiety z głębokości 12 m. Brak możliwości skutecznego celowania uniemożliwiał jednak wykorzystanie broni przeciwko jednostkom pływającym, dodatkowym problemem okazało się znaczne ograniczenie sterowności okrętu. Zaniechano dalszych prób.

1 sierpnia 1942 U-511 został włączony do 10. Flotylli jako jednostka bojowa. Okręt odbył jeszcze dwa patrole bojowe pod dowództwem Steinhoffa, drugi z nich został przerwany z powodu choroby dowódcy. Po powrocie do Lorient przekazał on dowództwo Kptlt. Fritzowi Schneewindowi[1]. Po odbyciu jednego atlantyckiego rejsu otrzymał on rozkaz przeprowadzenia okrętu do Japonii celem przekazania go Cesarskiej Marynarce Wojennej[2]. U-511, pod kryptonimem "Marco Polo I", 10 maja 1943 wypłynął w rejs do Penangu na Malajach, transportując dokumentację, materiały istotne dla japońskiego wysiłku wojennego oraz pasażerów: inżynierów i dygnitarzy. 22 maja na zachód od Freetown uzupełnił paliwo z "podwodnego zbiornikowca" U-460, 27 maja przekroczył równik a 10 czerwca wpłynął na Ocean Indyjski. Tam zdołał zatopić dwa amerykańskie frachtowce typu Liberty, by w połowie lipca dotrzeć do Penangu[3].

Ostatni etap podróży – port Kure na wyspie Honsiu został osiągnięty 7 sierpnia, nie bez kłopotów m.in. ostrzelania przez statek z japońskiego konwoju. Oficjalne przekazanie okrętu sojusznikowi nastąpiło 16 września 1943. Dokładne oględziny i próby morskie wykazały z punktu widzenia potrzeb Japończyków znaczne niedostatki okrętu: mały zasięg, niska prędkość podwodna, zawodne silniki diesla, niewydajne instalacje wentylacyjne i chłodzące. Z tych powodów nie zdecydowali się na produkcję licencyjną U-Bootów tego typu. U-511, już jako RO 500, nie brał czynnego udziału w działaniach bojowych. Wykorzystywany w celach testowych i szkoleniowych, symulował na przykład podczas ćwiczeń aliancką jednostkę. Poddany we wrześniu 1945 w Maizuru wojskom amerykańskim, 30 listopada skreślony z listy floty, 30 kwietnia 1946 zatopiony przez okupantów na Morzu Japońskim[4].

Podczas służby w Kriegsmarine U-511 zatopił 5 statków o łącznej pojemności 41.373 BRT i uszkodził jeden (8.773 BRT).

Przypisy

  1. Steinhoff został potem dowódcą U-873.
  2. Miał to być element rozliczenia za dostawy strategicznych surowców, Japończycy zamierzali również przetestować i ewentualnie skopiować duży, oceaniczny okręt typu, jaki reprezentował U-511. W celach propagandowych przedstawiano to jednak jako "dar".
  3. Port ten stał się później bazą dla grupy Monsun – niemieckich U-Bootów działających na Oceanie Indyjskim.
  4. Niemiecka załoga U-511 po przekazaniu okrętu i przeszkoleniu nowych użytkowników wyruszyła na pokładzie włoskiego frachtowca do Singapuru a potem do Penangu, stając się później źródłem uzupełnień i obsługi dla stacjonujących tam U-Bootów. Pod koniec listopada 1943 Schneewind objął dowództwo U-183; zginął w kwietniu 1945 na Morzu Jawajskim po zatopieniu przez amerykański okręt podwodny USS "Besugo".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bob Hackett, Sander Kingsepp: HIJMS Submarine RO-500: Tabular Record of Movement (ang.). [dostęp 28 listopada 2010].
  2. Lawrence Paterson: Szare wilki Hitlera : U-Booty na Oceanie Indyjskim. Gdańsk: Wyd. L&L, 2005. ISBN 83-88595-83-0.
  3. www.uboat.net: U-511 (ang.). [dostęp 28 listopada 2010].