RQ-5 Hunter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RQ-5 Hunter
Start RQ-5 z wykorzystaniem przyspieszacza startowego
Start RQ-5 z wykorzystaniem przyspieszacza startowego
Dane podstawowe
Państwo  Izrael
 Stany Zjednoczone
Producent Israel Aerospace Industries
TRW Incorporated
Typ UAV
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik dwusuwowy Moto Guzzi
Moc 100 kW (136 KM)
Wymiary
Rozpiętość 8,89 m
Długość 6,89 m
Wysokość 1,69 m
Masa
Własna 545 kg
Użyteczna 90 kg
Startowa 725 kg
Osiągi
Prędkość maks. 204 km/h
Prędkość patrolowa 130 km/h
Pułap 4 800 m
Zasięg 1800-2000 km
Promień działania 125-200 km
Długotrwałość lotu 14 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Izrael USA Belgia Francja
Rzuty
Rzuty samolotu

RQ-5 Hunter – bezzałogowy aparat latający (UAV - Unmanned Aerial Vehicle) opracowany w drugiej połowie lat 80 w Izraelu przez firmę Israel Aerospace Industries. W 1988 roku zwyciężył w konkursie na taktyczny bezzałogowy aparat latający dla US Army.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Aparat produkowany był przez Israel Aerospace Industries a jego końcowy montaż odbywał się na terenie Stanów Zjednoczonych w firmie TRW Incorporated. Pierwszy lot Huntera przeznaczonego dla amerykańskiej armii odbył się w marcu 1991 roku. Początkowo aparat nosił oznaczenie BQM-5 a następnie zmieniono jego oznaczenia na używane obecnie RQ-5.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Hunter to aparat bezzałogowy w układzie wielokadłubowym. W środkowej gondoli znajdują się dwa silniki motocyklowe Moto Guzzi o pojemności 750 cm³. Jeden z nich, umieszczony z przodu jest silnikiem ciągnącym, drugi, z tyłu, pchającym. Oba silniki zaopatrzone są w drewniane, dwułopatowe śmigła. W gondoli mieszczą się również układ sterowania, system nawigacyjny, system rozpoznawczy oraz układ transmisji danych z anteną umieszczoną w okrągłej owiewce nad kadłubem. Do gondoli przymocowane jest również stałe, trójkołowe podwozie. Skrzydło proste składa się z centropłata bez wzniosu i demontowanych podczas transportu aparatu końcówek o obrysie trapezowym i niewielkim wzniosie dodatnim. Skrzydło zaopatrzone jest w wychylane elektrycznie klapy i lotki. Do centropłata przymocowane są dwie belki ogonowe połączone ze sobą statecznikiem poziomym. Usterzenie pionowe jest zdwojone i nachylone do wewnątrz. Hunter może startować jak typowy samolot jak również ze specjalnych wyrzutni z użyciem rakietowych przyspieszaczy startowych. Aparat może wykonywać swoje misje po wcześniej zaprogramowanej trasie jak również być sterowany przez operatora znajdującego się w naziemnym stanowisku kontroli lotu.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Hunter standardowo przenosi kamerę telewizyjną oraz termowizyjną, laserowy dalmierz i urządzenie podświetlające cele, współpracujące z rakietami Hellfire. Hunter może przenosić również aparaturę meteorologiczną, sprzęt do wykrywania i zakłócania stacji radiolokacyjnych i środków łączności oraz sprzęt do retranslacji, czyli do automatycznego przekazywania sygnału (np. radiowego).

Służba[edytuj | edytuj kod]

Huntery zostały wykorzystane bojowo w 1999 roku podczas operacji Allied Force w Kosowie. W 1996 roku produkcja aparatów została zakończona, jego następcą został RQ-7 Shadow.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Gruszczyński. Bezpilotowce państw zachodnich Stany Zjednoczone. „Nowa Technika Wojskowa”. 10, s. 24-26/43-48, 2002. ISSN 1230-1655.