Rabarbar dłoniasty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Rabarbar dłoniasty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | rdestowate |
| Rodzaj | rabarbar |
| Gatunek | rabarbar dłoniasty |
| Nazwa systematyczna | |
| Rheum palmatum L. Syst. nat. ed. 10, 2:1010. 1759 |
|
| Synonimy | |
|
Rhabarbarum palmatum Moench |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Rabarbar dłoniasty, rzewień chiński, rzewień palczasty (Rheum palmatum L.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Pochodzi z Chin północno-zachodnich i Tybetu północno-wschodniego, rozprzestrzenił się dziko we Włoszech[2]. W wielu krajach, również w Polsce jest uprawiany.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Bylina o wysokości do 2 m, posiadająca duże i grube kłącze i korzeń.
- Liście
- Sercowate, szorstko owłosione, bardzo duże, wcinanoklapowane, o grubo piłkowanych brzegach.
- Kwiaty
- Drobne, zebrane w dużą wiechę. Kwiaty zielonkawe, mające 6 działek okwiatu , 1 słupek i 9 pręcików.
Biologia i ekologia [edytuj]
Bylina, geofit. Kwitnie w maju i czerwcu[3].
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina lecznicza.
- Surowiec zielarski: Korzeń (Radix Rhei) dwu- lub trzyletnich roślin. Zawiera garbniki, wolne i związane antrachinony (ok. 10%).
- Działanie: Przy stosowaniu małych dawek (do 0,6 g) działają ściągająco zawarte w korzeniu garbniki, natomiast przy dużych dawkach (1 do 3 g) działają czyszcząco antrachinony. Rzewień stosuje się przy chronicznej obstrukcji, nieżytach żołądka i jelit oraz braku apetytu. Jeden ze składników proszku troistego. Nie wolno go używać przy kamicy nerkowej i piasku w moczu.
- Zbiór i suszenie: Korzenie po wymyciu i okorowaniu tnie się na mniejsze kawałki, które nawleka się na sznury i suszy w temperaturze otoczenia lub w suszarni w temperaturze najwyżej 40 °C.
- Roślina ozdobna. W celach ozdobnych uprawia się głównie odmianę tangutską (var. tanguticum Maxim.)[3]. Kultywar `Atrosanguineum` ma ciemnoróżowe kwiaty i purpurowe liście, które z czasem przebarwiają się na ciemnozielono[4]. Zwykle uprawia się pojedyncze okazy, ładnie prezenujące się na tle innych, niższych roślin w ogrodach naturalnych, lub w strzyżonym trawniku. Wymaga głębokiej gleby, najlepiej piaszczysto-gliniastej, stanowiska słonecznego lub półcienistego[5].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
- ↑ 3,0 3,1 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- ↑ zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
- ↑ Encyklopedia ogrodnictwa. Warszawa: 1995, s. 311, 329. ISBN 83-85152-39-3.
