Rada Stanu (Królestwo Polskie 1918)

Rada Stanu – quasi-parlamentarny organ Królestwa Polskiego.

Rada Stanu została utworzona na podstawie patentu w sprawie władzy Państwowej w Królestwie Polskim, wydanego 15 września 1917 roku przez cesarzy Niemiec i Austro-Węgier, oraz ustawy o Radzie Stanu Królestwa Polskiego z dnia 4 lutego 1918, wydanej przez Radę Regencyjną.

Skład i organizacja

Rada Stanu składała się z 43 członków mianowanych przez Radę Regencyjną, 12 członków wchodzących w jej skład z urzędu (tzw. wirylistów) oraz 55 członków wybranych przez sejmiki powiatowe oraz rady miejskie Warszawy, Łodzi i Lublina w wyborach dnia 9 kwietnia 1918 roku.

Na czele Rady stał Marszałek. Prezydium Rady tworzyli Marszałek, dwóch wicemarszałków oraz czterech sekretarzy.

Działalność

Postanowieniem z 14 czerwca 1918 roku Rada Regencyjna mianowała na Franciszka Jana Pułaskiego stanowisko Marszałka Rady Stanu. Na stanowiska wicemarszałków zostali powołani Józef Mikułowski-Pomorski oraz Stefan Bądzyński, zaś na stanowiska sekretarzy - Eugeniusz Krasuski, August Popławski, Jan Skotnicki i Henryk Wyrzykowski.

Otwarcie Rady Stanu odbyło się 21 czerwca 1918. W ramach jedynej odbytej sesji Rada zebrała się na 14 posiedzeniach plenarnych, uchwalając jedynie 4 ustawy. Została rozwiązana przez Radę Regencyjną 7 października 1918 po zadeklarowaniu niepodległości Królestwa. Organ ustawodawczy Królestwa Polskiego nie zdążył doprowadzić do końca prac nad wieloma ustawami, jednak przygotowane projekty stały się podstawą dla późniejszych dekretów Naczelnika Państwa.