Radamantys

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Radamantys
mityczny król mniejszych wysp Archipelagu Egejskiego
Dane biograficzne
Ojciec Zeus
Matka Europa
Rodzeństwo Minos,
Sarpedon

Radamantys (gr. Ῥαδάμανθος Rhadámanthos, gr. Ῥαδάμανθυς Rhadámanthys, łac. Rhadamanthus) – w mitologii greckiej król mniejszych wysp Archipelagu Egejskiego, sędzia zmarłych w Hadesie, heros[1].

Uchodził za syna boga Zeusa i tyryjskiej królewny, Europy[1][2][3][4]. Był bratem Minosa i Sarpedona[1][2]. Został zaadoptowany, wraz z braćmi, przez króla Krety – Asteriona[1][2]. Obawiając się brata, Minosa, opuścił rodzinną Kretę i udał się do Beocji, gdzie ożenił się z Alkmeną, matką Heraklesa[2][5].

Za swoją prawość charakteru, mądrość i sprawiedliwość stał się jednym z trzech sędziów w Hadesie, razem z Minosem i Ajakosem (Eak)[1][2][4].

Imieniem herosa nazwano jedną z planetoid – (38083) Rhadamanthus oraz rodzaj roślin z rodziny szparagowatych – Rhadamanthus.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło Radamantys w Wikisłowniku

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 310. ISBN 83-04-04673-3.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 395. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. Bohaterowie. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 157. ISBN 83-210-0677-9.
  4. 4,0 4,1 Starsi bogowie. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 206-207. ISBN 83-7391-077-8.
  5. Pierre Grimal, op.cit., s. 23. ISBN 83-04-04673-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Judges of the dead (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-09-27].
  2. Rhadamanthys (ang.). mythindex.com. [dostęp 2010-09-27].
  3. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 1063. ISBN 83-7399-022-4.
  4. Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 633. ISBN 83-01-03529-3.
  5. Carlos Parada: Rhadamanthys (ang.). maicar.com. [dostęp 2010-09-27].
  6. Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 541: Rhadamanthus (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2011-01-08].
  7. William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Rhadamanthus (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-14].
  8. Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Rhadamanthus (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-14].
  9. pod red. Lidii Winniczuk: Mały słownik kultury antycznej: Grecja, Rzym. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1962.