Radamel Falcao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Falcao”. Zobacz też: Falcão.
Radamel Falcao
Falcao Presentación Atletico (cropped).JPG
Imię i nazwisko Radamel Falcao García Zárate
Data i miejsce
urodzenia
10 lutego 1986
Santa Marta, Kolumbia
Pseudonim El Tigre
Pozycja napastnik
Wzrost 178 cm[1]
Masa ciała 76 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Manchester United (wypożyczony z AS Monaco)
Numer 9
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2005–2009
2009–2011
2011–2013
2013–
2014–
Club Atlético River Plate
FC Porto
Club Atlético de Madrid
AS Monaco
Manchester United (wyp.)
90 (34)
51 (41)
68 (52)
20 (11)
3 (0)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2007–  Kolumbia 50 (20)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 27 września 2014.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 12 stycznia 2014.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Radamel Falcao García Zárate (ur. 10 lutego 1986[2] w Santa Marta, Magdalena) – kolumbijski piłkarz grający na pozycji napastnika w Manchesterze United, obecnie wypożyczony z AS Monaco. Już jako dziecko występował w młodzieżowych sekcjach reprezentacji Kolumbii, następnie w reprezentacji U-20, a obecnie gra w pierwszej drużynie.

O piłkarzu[edytuj | edytuj kod]

Radamel woli, gdy koledzy z boiska wołają na niego Falcao, gdyż jest to imię, którym posługuje się na co dzień, bądź po prostu El Tigre – bo taki ma przydomek. Falcao jest dynamicznym napastnikiem, posiadającym niezwykłe umiejętności i siłę. Jego ojciec, Radamel Garcia, również był piłkarzem i grał zawodowo jako obrońca, był reprezentantem Kolumbii. Swe imię zawdzięcza słynnemu Brazylijczykowi z lat 80. Radamel jest pobożny i przewodniczy w młodzieżowych grupach katolickich "Locos Por Jesus" i "Atletas de Cristo."

Początki[edytuj | edytuj kod]

Jako młody chłopiec zapisał się do kolumbijskiej szkółki piłkarskiej, a jeszcze wcześniej trenował w młodzieżowym klubie Bogota's Millonarios. W wieku 15 lat podczas jednego z meczów reprezentacji U-17 został odkryty przez River Plate i niedługo później już związał się z klubem. Zanim podpisał pierwszy profesjonalny kontrakt z drużyną River Plate, zaczął studia dziennikarskie na Uniwersytecie Palermo w Buenos Aires.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery i pierwsze sukcesy[edytuj | edytuj kod]

W wieku 18 lat, kiedy debiutował w pierwszej drużynie River Plate, zdobył dwa gole. Falcao bardzo szybko zdobył ogromną popularność zdobywając siedem goli w siedmiu pierwszych spotkaniach. Niestety w 2005 roku przytrafiła mu się kontuzja kolana, która później spowodowała, że zawodnik raził swoją nieskutecznością.

Do prawidłowej kondycji udało mu się dojść wiosną 2007 roku. Zgodnie z obietnicą, zdobył kilka ważnych bramek dla swojej drużyny, a jedną z ważniejszych było trafienie 27 września w meczu przeciwko Botafogo. Dzięki tej bramce River Plate awansował do ćwierćfinału Copa Sudamericana – a nota bene jego drużyna grała w 9, po tym jak arbiter wyrzucił dwóch piłkarzy. Falcao zdobył także bramkę w słynnych derby z Boca Juniors, a miało to miejsce w październiku 2007. Jest także reprezentantem swojej drużyny narodowej i grał przeciwko Brazylii czy Wenezueli w ramach eliminacji Mistrzostw Świata 2010.

Opierając się na jego występach w 2007 roku, jeden z dzienników w Montevideo wybrał go do prestiżowej "jedenastki Ameryki Południowej".

Grając pod wodzą Diego Simeone wygrał pierwsze trofeum Clausura 08, a miało to miejsce 22 czerwca 2008 roku. Simone stosuje formację 4-2-3-1 i to właśnie Falcao jest tym najbardziej wysuniętym napastnikiem wspomaganym przez trójkę ofensywnych pomocników. Ponadto może się pochwalić jedenastoma trafieniami na wiosnę (6 w lidze i 5 w Copa Libertadores). Został królem strzelców sezonu 2007-08, mając na koncie 19 goli w 35 meczach.

W latach 2009–2011 występował w FC Porto. W sezonie 2009/2010 klub zajął trzecie miejsce w lidze, do ligowego króla strzelców Falcao zabrakło jednego gola. W finale Pucharu Portugalii Falcao zdobył bramkę dającą Porto zwycięstwo 2-1, sam został najlepszym strzelcem edycji z 5 golami. W następnym sezonie Porto wygrało potrójną koronę zdobywając Mistrzostwo i Puchar kraju oraz wygrywając Ligę w Europy. W finale o Puchar Ligi Europy UEFA rozegranego 18 maja 2011 w Dublinie z SC Bragą Falcao strzelił w 44. minucie jedynego zwycięskiego gola meczu.

Atlético Madryt[edytuj | edytuj kod]

18 sierpnia 2011 roku przeszedł do Atlético Madryt za 40 milionów euro[3]. 9 maja 2012 roku wygrał z Atlético Ligę Europejską w sezonie 2011/2012. W finale z Athletikiem Bilbao w Bukareszcie zdobył dwie bramki; stał się zarazem pierwszym graczem w historii, który wygrał to trofeum dwa razy z rzędu, zostając jednocześnie drugi raz z rzędu królem strzelców rozgrywek. 31 sierpnia 2012 roku wygrał dla Atlético Superpuchar Europy, pokonując zwycięzcę Ligi Mistrzów Chelsea Londyn. W meczu, który odbył się w Monako, zdobył klasycznego hat-tricka strzelając trzy bramki w pierwszej połowie spotkania. Obrońcy trofeum odpadli z Ligi Europy 2012/2013 już w 1/16 finału z Rubinem, po porażce u 0-2 u siebie, Falcao strzelił jedyną bramkę w wyjazdowym meczu rewanżowym. Dzięki skuteczności Kolumbijczyka w La Lidze Atlético od 3. do 26. kolejki zajmowało drugą pozycję w tabeli, utraconą po słabszej serii w 2013 roku na rzecz Realu Madryt, klub skończył sezon na 3. miejscu, najwyższej pozycji od wywalczenia mistrzostwa w 1996. Falcao strzelił po jednym golu w ćwierćfinale i półfinale Pucharu Króla z Realem Betis i Sewillą. W finale Copa del Rey 17 maja 2013 na Estadio Santiago Bernabéu Atlético wygrało po dogrywce 2-1 spotkanie derbowe z Realem i zdobyło 10. Puchar Króla, Falcao asystował przy wyrównującym golu Diego Costy w 35. minucie.

AS Monaco[edytuj | edytuj kod]

31 maja 2013 roku podpisał pięcioletni kontrakt z francuskim AS Monaco[4]. Monakijski klub zapłacił za niego 60 mln euro. Swojego pierwszego gola dla ASM zdobył w meczu towarzyskim przeciwko Fortunie Dusseldorf w przegranym meczu 2:3[5]. 10 sierpnia 2013 roku odbył się jego pierwszy, oficjalny mecz we francuskiej Ligue 1. AS Monaco zmierzyło się z Bordeaux. Mecz zakończył się zwycięstwem 2:0, a sam Falcao wpisał się na listę strzelców w 87 minucie meczu. W styczniu 2014 zerwał wiązadło krzyżowe, przez co nie zagrał do końca sezonu oraz nie pojechał na Mistrzostwa Świata[6].

Manchester United[edytuj | edytuj kod]

1 września 2014 roku został wypożyczony, na jeden sezon, do Manchesteru United. Po skończonym sezonie Czerwone Diabły będą mogły wykupić zawodnika. W Premier League zadebiutował 14 września 2014 roku w wygranym 4:0 meczu przeciwko QPR, zmieniając w 67 minucie Juana Matę.

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Stan na 27 września 2014 r.

Klub Sezon Liga Puchar krajowy Puchar ligi Puchary kontynentalne Inne1 Łącznie
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Argentyna River Plate 2004/2005 4 0 0 0 4 0
2005/2006 7 7 0 0 7 7
2006/2007 20 3 5 4 25 7
2007/2008 27 11 12 8 39 19
2008/2009 32 13 3 3 35 16
Razem 90 34 20 15 110 49
Portugalia FC Porto 2009/2010 28 25 5 5 2 0 8 4 0 0 43 34
2010/2011 22 16 3 3 0 0 16 18 1 1 42 38
2011/2012 1 0 0 0 0 0 0 0 1 0 2 0
Razem 51 41 8 8 2 0 24 22 2 1 87 72
Hiszpania Atlético Madryt 2011/2012 34 24 1 0 15 12 50 36
2012/2013 34 28 4 2 2 1 1 3 41 34
Razem 68 52 5 2 17 13 1 3 91 70
Francja AS Monaco 2013/2014 17 9 2 2 0 0 19 11
2014/2015 3 2 0 0 0 0 0 0 3 2
Razem 20 11 2 2 0 0 0 0 0 0 22 13
Anglia Manchester United (wyp.) 2014/2015 3 0 0 0 0 0 3 0
Razem 3 0 0 0 0 0 0 0 0 0 3 0
Łącznie w karierze 232 138 15 12 2 0 61 50 3 4 313 204

1 Uwzględniono Superpuchar Portugalii i Superpuchar Europy UEFA.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]