Radko Dimitriew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Radko Dimitrijew)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Radko Dimitriew
Радко Русков Димитриев
W 1915 roku
W 1915 roku
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 24 września 1859
Gradec
Data i miejsce śmierci 18 października 1918
Piatigorsk
Przebieg służby
Lata służby 1879 - 1886, 1898 - 1918
Siły zbrojne Armia Królestwa Bułgarii, Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Ułański Pułk Jej Wysokości Cesarzowej Aleksandry Fiodorowny, Korpus Wschodni, Korpus Zachodni, 5 Dunajska Dywizja Piechoty, 3 Armia, 8 Korpus Armijny, 3 Armia, 2 Syberyjski Korpus Armijny, 7 Syberyjski Korpus Armijny, 12 Armia
Główne wojny i bitwy Powstanie kwietniowe, Wojna rosyjsko-turecka 1877-1878, Wojna serbsko-bułgarska, I wojna bałkańska, II wojna bałkańska, I wojna światowa
Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Radko Ruskow Dimitriew (ur. 24 września 1859 r. w miejscowości Gradec w Bułgarii, zm. 18 października 1918 r. w Piatigorsku w Rosji) – bułgarski oficer, służący w armii bułgarskiej (gdzie osiągnął stopień generał-lejtnanta) oraz w armii rosyjskiej (gdzie osiągnął stopień generał en-chef). Od 1 stycznia 1904 do 28 marca 1907 r. szef sztabu generalnego armii bułgarskiej.

Dimitriew urodził się w miejscowości Gradec (okręg Sliwen). Ukończył szkołę podstawową w Gabrowie. Tam też wszedł w kontakt z ruchem niepodległościowym, czego efektem był aktywny udział w przygotowaniach do powstania kwietniowego w 1876 r. W 1879 r. ukończył szkołę wojskową w Sofii a następnie nikołajewską akademię sztabu generalnego w Petersburgu (1884).

Wojny, spiski i los emigranta[edytuj | edytuj kod]

Wojna serbsko-bułgarska 1885[edytuj | edytuj kod]

Spisek 1886 r.[edytuj | edytuj kod]

W roku 1886 brał udział w spisku, który doprowadził do abdykacji Aleksandra Battenberga z tronu bułgarskiego.

Emigracja[edytuj | edytuj kod]

Po objęciu w Bułgarii rządów przez Radę Regencyjną ze Stefanem Stambołowem na czele udał się na emigrację do Rosji. Wstąpił tam do armii rosyjskiej, gdzie 18 maja 1893 r. zostaje awansowany do stopnia podpułkownika. Do Bułgarii wrócił w 1898 roku.

W armii bułgarskiej[edytuj | edytuj kod]

Awansowany w maju 1900 r. do stopnia pułkownika, staje się członkiem sztabu generalnego armii bułgarskiej, a w latach 1904-1907 jego szefem. W maju 1905 r. otrzymał stopień generał-majora. W czasie wojen bałkańskich był dowódcą III armii bułgarskiej, która pobiła turecką armię wschodnią pod Kırklareli (Łozengradem) oraz Lüleburgaz, a następnie dowódcą połączonych I i III armii na linii Czataldży. Dzięki zwycięskim bitwom zdobył w społeczeństwie bułgarskim sławę oraz status bohatera. W czasie II wojny bałkańskiej Dimitriew był pomocnikiem głównodowodzącego króla Ferdynanda I, a następnie ministrem pełnomocnym Bułgarii w Rosji.

I wojna światowa i rewolucja październikowa[edytuj | edytuj kod]

Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, dowodząc kolejno: 8 korpusem armijnym, 3 armią, 12 armią i ryskim rejonem umocnionym. W maju 1917 r. awansowany do stopnia generała en-chef armii rosyjskiej. Od stycznia 1918 r. przeniesiony do rezerwy ze względów zdrowotnych. We wrześniu 1918 roku został pojmany przez oddziały Gwardii Czerwonej na Kaukazie, a dniu 18 października 1918 roku rozstrzelany na rozkaz komisarza I Sorokina w Piatigorsku wraz z ok. setką innych oficerów armii rosyjskiej.

Komplikacje z pisownią[edytuj | edytuj kod]

  • W historiografii rosyjskiej przyjął się zapis Радко-Дмитриев (Radko-Dmitrijew), z myślnikiem, podczas gdy Radko to imię generała, a nie część nazwiska. Pod wpływem źródeł rosyjskich również w polskich opracowaniach czasem podaje się taką formę.