Radomierzyce (powiat zgorzelecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie zgorzeleckim. Zobacz też: Radomierzyce w powiecie wrocławskim.
Radomierzyce
Pałac w Radomierzycach
Pałac w Radomierzycach
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat zgorzelecki
Gmina Zgorzelec
Strefa numeracyjna (+48) 75
Kod pocztowy 59-914
Tablice rejestracyjne DZG
SIMC 0193370
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Radomierzyce
Radomierzyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Radomierzyce
Radomierzyce
Ziemia 51°03′35″N 14°58′18″E/51,059722 14,971667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Radomierzyce (niem. Radmeritz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Zgorzelec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

W 1946 roku była tu 16 strażnica 4 Komendy Odcinka WOP.

Do 21 grudnia 2007 roku funkcjonowało w miejscowości przejście graniczne Radomierzyce - Hagenwerder, które na mocy układu z Schengen zostało zlikwidowane.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[1]:

  • kościół filialny pw. śś. Piotra i Pawła, z XVIII w.
  • cmentarz przykościelny
  • ogrodzenie z dwiema bramami
  • mauzoleum, z 1733 r.
  • pomnik poległych w I wojnie światowej
  • młyn wodny, z 1700 r.
  • zespół pałacowy, z lat 1710–1732:
    • park
    • pałac - (niem. Joachimstein), monumentalny, barokowy, wybudowany w latach 1710–1732[2] przez Joachima Zygmunta von Ziegler-K lipphausen[3]. Pałac otoczony jest fosą i znajduje się w miejscu dawnego zamku warownego. Joachim Sigismund Ziegler (1660–1734), podkomorzy króla Augusta II Mocnego, był kawalerem i nie mając dziedzica przeznaczył majątek na utworzenie fundacji dla szlachcianek wyznania ewangelickiego. Zakład o charakterze okazałego założenia pałacowego, zwany od imienia fundatora Joachimstein, był przeznaczony dla 12 panien oraz przełożonej. Budowa pałacu i ogrodu trwała od 1710 do 1722 r., a w następnych latach, do 1729 r. prowadzono jeszcze prace wykończeniowe. Głównym projektantem pałacu i całego zespołu był architekt drezdeński Johann Friedrich Karcher. Według niepotwierdzonych informacji pod koniec II wojny światowej do pałacu Niemcy zaczęli zwozić tajną dokumentację. Akcję – ze względu na wartość dokumentów i ich możliwość wykorzystania w rozgrywkach po wojnie – nadzorować miał bezpośrednio Walter Schellenberg, szef VI departamentu Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA). Szybka ofensywa wojsk sowieckich w 1945 r. sprawiła, że zgromadzone archiwum pozostało w zamku, gdyż zaskoczeni Niemcy nie zdążyli go ewakuować[4]. W czerwcu 1945 r., w przejęciu tych materiałów z ramienia Wojska Polskiego, miał uczestniczyć Piotr Jaroszewicz, Jerzy Fonkowicz i Tadeusz Steć[5]. Obecnie pałac jest zrujnowany.

Przypisy