Radomir (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Bułgarii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Radomir
Herb
Herb Radomira
Państwo  Bułgaria
Obwód Pernik
Kmet Krasimir Borisow
Wysokość 766 m n.p.m.
Populacja (2004)
• liczba ludności

16.503
Nr kierunkowy 0777
Kod pocztowy 2400
Tablice rejestracyjne PK (Пк)
Położenie na mapie Bułgarii
Mapa lokalizacyjna Bułgarii
Radomir
Radomir
Ziemia 42°33′N 22°57′E/42,550000 22,950000Na mapach: 42°33′N 22°57′E/42,550000 22,950000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
(bułg.) Strona internetowa
Portal Portal Bułgaria

Radomir (bułg.: Радомир) – miasto w Bułgarii w obwodzie pernickim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest wymieniane po raz pierwszy w źródłach XV wiecznych jako Uradmur. Współczesna nazwa pojawia się po raz pierwszy w 1488 roku. Nazwa pochodzi wprost od imienia Radomir albo jest formą przymiotnikową tego imienia[1].

W drugiej połowie sierpnia 1918 roku po bitwie pod Dobro Polje, po nieudanych próbach wyjścia z okrążenia stutysięczna armia bułgarska poddała się. Front w Macedonii przestał istnieć, a żołnierze zaczęli masowo powracać do Bułgarii. Zaczęto tworzyć komitety wojskowe, które po aresztowaniu sztabu głównego skupiły się w Radomirze. Na wieść o powstaniu cesarz Ferdynand uwolnił z więzienia przywódcę partii chłopskiej Stambolijskiego, który wraz z grupą posłów i ministrem udał się do zbuntowanych oddziałów. Po przybyciu do Radomira Stambolijski nieoczekiwanie stanął na czele oddziałów powstańczych. 27 września powstańcy proklamowali w Radomirze utworzenie republiki. Prezydentem republiki został Stambolijski. Naczelny wódz sił powstańczych Rajko Daskałow na czele ośmiotysięcznej armii ruszył na Sofię, żądając od rządu sofijskiego podania się do dymisji. 30 września oddziały powstańcze zostały rozbite. Stambolijski ukrył się w Sofii[2].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Анна М. Чолева-Димитрова: Селищни имена от Югозападна България: Изследване. Речник. София: Пенсофт, s. 160. ISBN 9546421685. OCLC 57603720. (bułg.)
  2. J. Skowronek, M. Tanty, T. Wasilewski: Historia Słowian południowych i zachodnich. s. 585.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]