Rafał A. Ziemkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafał A. Ziemkiewicz
Rafał Ziemkiewicz.jpg
Imiona i nazwisko Rafał Aleksander Ziemkiewicz
Data i miejsce urodzenia 13 września 1964, Piaseczno, Polska
Narodowość Polska Polska
Dziedzina sztuki literatura
Styl powieść fantastyczna, powieść społeczno-obyczajowa
Odznaczenia
Brązowy Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Rafał A. Ziemkiewicz w Wikicytatach
Rafał A. Ziemkiewicz w Salonie Empik Junior w Warszawie 4 marca 2008
Autor rozdaje autografy (Empik Junior, Warszawa, 4 marca 2008)

Rafał Aleksander Ziemkiewicz (ur. 13 września 1964 w Piasecznie) – polski dziennikarz, publicysta, komentator polityczny i ekonomiczny, pisarz fantastycznonaukowy i działacz fandomu. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim.

Działalność literacka[edytuj | edytuj kod]

Jako pisarz SF debiutował opowiadaniem Z palcem na spuście w tygodniku Odgłosy (lipiec 1982). W tym samym roku za Cortex cerebri zdobył nagrodę w konkursie na opowiadanie sf organizowanym przez Naszą Księgarnię, Młodego Technika, Młodzieżową Agencję Wydawniczą i SFan Klub oraz wyróżnienie za Pilota.

Trzykrotnie nagradzany prestiżową nagrodą im. Janusza A. Zajdla: za powieści Pieprzony los Kataryniarza (1995) i Walc stulecia (1998) oraz za opowiadanie Śpiąca królewna (1996).

Dwukrotny laureat nagrody Śląskiego Klubu Fantastyki, Śląkfy, jako Twórca Roku (1990 i 1998). Był współzałożycielem Grupy Literackiej Trust, aktywnym działaczem SFan Klubu, klubu PSMF i ichniego periodyku SFera oraz Klubu Tfurców. Był redaktorem naczelnym magazynu Fenix. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Dziennikarstwo i publicystyka[edytuj | edytuj kod]

Karierę publicysty zaczynał jako felietonista „Najwyższego Czasu!”. Pracował też jako dziennikarz i publicysta m.in. w radiu Wawa i PR IV. W 1995 został stypendystą National Forum Foundation. Pracował w krajowym biurze kongresowym amerykańskiej Partii Republikańskiej i wydziale prasowym jej stanowych struktur w Seattle.

Związany z „Gazetą Polską” od początku jej istnienia, gdzie najpierw kierował działem cywilizacja, a następne działem publicystyki. Z redakcji odszedł w 1997. Od tej pory jest niezależnym publicystą.

Był gospodarzem programu publicystycznego radia Tok FM. Został ze stacji zwolniony w 2005 za sposób, w jaki na antenie wspomniał o swoim procesie z Adamem Michnikiem[1].

Jego teksty ukazywały się w tygodniku „Wprost” (2001–2003), „Newsweeku Polska” (lata 2003–2007) i „Przewodniku Katolickim”. Pojedyncze publikacje drukowano również w „Polityce”. Współpracował z TV Biznes i radiem Vox FM, w którym prowadził poranny przegląd prasy. Od września 2006 do lutego 2007 prowadził w TVP1 cotygodniowy program kulturalny „Ring”, wchodzący w skład pasma publicystycznego Jedynki „Nie ma przebacz”. Przez kilka lat współpracował także blisko z „Rzeczpospolitą” oraz publicznym radiem („Jedynka”, „Trójka” i „Radio dla Ciebie”). W TVP Info od października 2007 do 2008 prowadził program „O co chodzi?”, a po jego zastąpieniu w latach 2008–2011 cotygodniowy „Antysalon Ziemkiewicza” (niedziela, godz. 10:00), tudzież „Poranek Info”. W stacji TVP Historia był gospodarzem kilku cyklicznych audycji: „Kontrowersje” (jego gościem był często prof. Paweł Wieczorkiewicz) i, od jesieni 2008, „Pojedynek” (wspólnie ze Sławomirem Sierakowskim). W radiowej Jedynce prowadził cotygodniowe słuchowisko „Rozmowy w Jedynce”. Od 2011 do 2012 był gospodarzem cyklu przeprowadzanych dla TVP, nadawanych we wtorkowym paśmie wieczornym programu pierwszego tejże telewizji o nazwie „Info Dziennik – Gość”.

Do listopada 2012 współpracował z tygodnikiem „Uważam Rze”; odszedł wraz z całą redakcją po próbie ingerowania przez wydawcę w linię pisma i odwołaniu twórcy i redaktora naczelnego tygodnika Pawła Lisickiego. Wraz z tym zespołem współtworzy obecnie tygodnik „Do Rzeczy”. Ma także stały cotygodniowy felieton na portalu interia.pl. Od stycznia 2013 wchodzi w skład rady nadzorczej Telewizja Niezależna S.A., która zarządza stacją Telewizja Republika[2]. Od maja 2013 prowadzi autorską audycję „Salonik polityczny” na antenie tej stacji[3].

We wrześniu 2013 dołączył do zespołu redakcyjnego Radia Plus, gdzie w czwartkowe wieczory w godzinach od 20:00 do 22:00 prowadzi swoją autorską audycję[4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach osiemdziesiątych współpracował z podziemną oficyną wydawniczą „Stop”[5]. W latach 1993–1994 był rzecznikiem prasowym i członkiem Unii Polityki Realnej. W 1995 jako stypendysta National Forum Foundation pracował w krajowym biurze kongresowym partii republikańskiej i wydziale prasowym stanowej partii republikańskiej w Seattle.

W kwietniu 2005 został członkiem honorowym Stowarzyszenia KoLiber. W czerwcu 2013 wszedł w skład zespołu doradców Ruchu Narodowego.

Działalność satyryczna[edytuj | edytuj kod]

Od 2007 do 2011 występował z Kabaretem Pod Egidą, głównie w Ośrodku Kultury Ochoty w Warszawie. Współpracę rozpoczął od występów w programie „Dobrze nam tak”, do udziału w którym namówił go Jan Pietrzak. Komentował tam w monologach wydarzenia, głównie ze świata polityki, ale także innych sfer życia[6].

W jednym z wrześniowych wydań Szansy na sukces z 2008, w którym amatorzy śpiewali piosenki Kabaretu Pod Egidą, zasiadał obok Jana Pietrzaka i Ewy Dałkowskiej w oceniającym wykonawców jury[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy związek małżeński zawarł na studiach. Po 14 latach rozwiódł się, a następnie ożenił z Aleksandrą Ciejek[8]. Ojciec dwóch córek, brat Pawła Ziemkiewicza.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zbiory opowiadań[edytuj | edytuj kod]

  • Władca szczurów (Alfa 1987, opowiadania: „Cortex cerebri”, „Pilot”, „Prezydent”, „Łąka”, „Władca szczurów”, „Głosy z oddali”, „Labirynt”, „Hellas – III”, „Notatnik I – VI”)
  • Skarby stolinów (KAW 1990, wznowienie – Ancher 1993, opowiadanie – „Hrebor Cudak”, mikropowieść – „Skarby stolinów”, „Uwagi tłumacza”)
  • Zero złudzeń (Białowieża 1991, opowiadania: „Hellas – III”, „Ciśnienie”, „Historia”, „Człowiek w pociągu”, „Zero złudzeń”, „Strach”, „Mięso kobiet”, „Jawnogrzesznica”, „Szosa na Zaleszczyki”, „Notatnik VII – XIII”)
  • Czerwone dywany, odmierzony krok (Nowa 1996, opowiadania: „Źródło bez wody”, „Pięknie jest w dolinie”, „Czerwone dywany, odmierzony krok”, „Śpiąca królewna”)
  • Śpiąca królewna (RTW 2001, książka na kasetach audio)
  • Cała kupa wielkich braci (Fabryka Słów 2002, opowiadania: „Żywa gotówka”, „Cała kupa wielkich braci”, „Pobożne życzenie”, „Żadnych marzeń”, „Ostatnie słowo”, „Jawnogrzesznica”, „Godzina przed świtem”, „Koszt uzyskania”)
  • Coś mocniejszego (Fabryka Słów 2006, opowiadania: „Żywa gotówka”, „Akwizytor”, „Cała kupa wielkich braci”, „Pobożne życzenie”, „Żadnych marzeń”, „Coś mocniejszego”, „Ostatnie słowo”, „Eliksir szczęścia”, „Człowiek w pociągu”, „Jawnogrzesznica”, „Czerwone dywany, odmierzony krok”, „Pięknie jest w dolinie”, „Niezły”, „Pokój naszych czasów”, „Godzina przed świtem”, „Tańczący mnich”, „Bejbiś™”, „Dobra wróżka”, „W południe”, „Szybki montaż”)
  • Władca Szczurów (Fabryka Słów 2012, opowiadania: „Pilot”, „Jedenaście piszczałek” [Notatnik II], „Prezydent”, „Sobowtór” [Notatnik III], „Łąka”, „Głosy z oddali”, „IQ” [Notatnik VI], „Władca Szczurów”, „Hellas III”, „Misja specjalna” [Notatnik VII], „Ciśnienie”, „Historia”, „Patronka” [Notatnik IX], „Człowiek w pociągu”, „Wąwóz Roncesvalles” [Notatnik X], „Zero złudzeń”, „Strach”, „Szosa na Zaleszczyki„, „Legenda o Królu Arturze” [Notatnik XIII], „Źródło bez wody”, Posłowie)

Powieści[edytuj | edytuj kod]

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Zero zdziwień (Nepo 1995, felietony polityczne)
  • Viagra mać (Fabryka Słów 2002, felietony polityczne)
  • Frajerzy (Fabryka Słów 2003, felietony o fantastyce i polityczne)
  • Polactwo (Fabryka Słów 2004, książka publicystyczna. Reedycja rok 2007 z dodatkowymi poprawkami uwzględniającymi zmiany, jakie zaszły w Polsce)
  • Michnikowszczyzna. Zapis choroby (Red Horse 2006, książka publicystyczna) ISBN 83-60504-16-4
  • Czas wrzeszczących staruszków (Fabryka Słów 2008, książka publicystyczna)
  • W skrócie (Fabryka Słów 2009)
  • W sieci (Grasshopper 2009, wybór felietonów ze stron interia.pl, salon24.pl, niezalezna.pl i rp.pl)
  • Wkurzam Salon (Wydawnictwo „Czerwone i Czarne” 2011, biograficzny wywiad rzeka z Rafałem A. Ziemkiewiczem – realizacja Rafał Geremek)
  • Myśli nowoczesnego endeka (Fabryka Słów 2012)
  • Uwarzałem że (Fabryka Słów 2013)
  • Jakie piękne samobójstwo (Fabryka Słów 2014, książka publicystyczno-historyczna)[9]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Press: Personalia – Ziemkiewicz znika z anteny Tok FM
  2. TELEWIZJA NIEZALEŻNA S A (KRS: 0000446368) (pol.). krs-online.com.pl, 2013-05-18. [dostęp 2013-05-22].
  3. Ruszyła Telewizja Republika. Upadł monopol medialny (pol.). niezalezna.pl, 6 maja 2013. [dostęp 2013-05-06].
  4. Jesień w Radiu Plus: Nowe programy i Rafał Ziemkiewicz, www.media2.pl (dostęp 2 września 2013)
  5. Marek M. Kamiński: Gry więzienne. Warszawa: Oficyna Naukowa, 2006, s. 11.
  6. Warszawa. Kabaret pod Egidą na stałe w MCKiS. W: e-teatr.pl – polski portal teatralny [on-line]. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, 12-10-2006. [dostęp 2011-04-22].
  7. Kabaret pod Egidą w „Szansie na sukces”
  8. http://jan.bodakowski.salon24.pl/308548,ziemkiewicz-sam-o-sobie
  9. Jakie piękne samobójstwo. fabrykaslow.com.pl. [dostęp 25 maja 2014].
  10. Medale Gloria Artis dla twórców związanych z „Fantastyką”. onet.pl, 30 października 2007. [dostęp 24 czerwca 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat spotkania z czytelnikami w Salonie Empik (marzec 2008)