Rafał Kubacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafał Kubacki
Rafał Kubacki
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1967
Wrocław
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Rafał Kubacki w Wikicytatach

Rafał Andrzej Kubacki (ur. 23 marca 1967 we Wrocławiu) – polski judoka, olimpijczyk, nauczyciel akademicki, samorządowiec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa we Wrocławiu i Studium Zawodowego dla Pracujących we Wrocławiu (1987). W 1999 ukończył studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, a następnie studia podyplomowe: z zakresu prawa i gospodarki w Unii Europejskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, a także marketing i zarządzanie Jednostkami Służby Zdrowia na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W trakcie kariery sportowej zdobył szereg tytułów:

  • 17-krotny Mistrz Polski
  • Mistrz Europy z 1989, dwukrotny srebrny medalista (1994 i 1998) i pięciokrotny brązowy medalista (1991, 1993, 1995, 1996 i 1997)
  • Dwukrotny Mistrz Świata z 1993 i 1997, brązowy medalista z 1989

Trzykrotnie wystąpił na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w wadzie ciężkiej: Barcelona 1992, Atlanta 1996 i Sydney 2000.

Był zawodnikiem Gwardii Wrocław, Śląska Wrocław i AZS-AWF Wrocław. Został zwycięzcą Plebiscytu "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca Polski w 1993.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Został wykładowcą w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. W klubie AZS-AWF Wrocław zajął się kształceniem kadr kwalifikowanych. W 2008 objął funkcję dyrektora Centrum Kształcenia i Wychowania OHP w Oleśnicy, którą pełnił do lutego 2012[1]. Następnie został zatrudniony w Wałbrzyskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej z siedzibą w Wałbrzychu, obejmując funkcję kierownika departamentu obsługi poinwestycyjnej WSSE.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. wstąpił do Unii Demokratycznej[2], a następnie do Unii Wolności, z której odszedł w 2002. Z ramienia tych ugrupowań był radnym Wrocławia w latach 1994–1998.

W 2002 wstąpił do Samoobrony RP. W wyborach samorządowych w tym samym roku zdobył z jej listy mandat radnego Sejmiku Województwa Dolnośląskiego II kadencji oraz bezskutecznie kandydował na urząd prezydenta Wrocławia (otrzymał 4,72% głosów)[3]. W eurowyborach w 2004 bez powodzenia ubiegał się o mandat deputowanego[4] (otrzymał 11 639 głosów). We wrześniu 2004 odszedł z Samoobrony RP[5].

W 2006 przeszedł do Polskiego Stronnictwa Ludowego i bezskutecznie kandydował z jego poparciem na funkcję prezydenta miasta Wrocławia w wyborach w tym samym roku (otrzymał 2% głosów)[6]. W wyborach do Sejmu w 2007 także bez rezultatu startował z listy tej partii (otrzymał 2915 głosów)[7]. W wyborach samorządowych w 2010 ponownie bez powodzenia kandydował z ramienia PSL do sejmiku województwa[8].

W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz kolejny bezskutecznie kandydował z listy PSL do Sejmu (otrzymał 1953 głosy)[9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 otrzymał przyznawane przez Polski Komitet Olimpijski Wyróżnienie Fair Play.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma córkę. W 2001 wystąpił w filmie Jerzego Kawalerowicza Quo vadis w roli Ursusa.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]