Raffaele Farina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Raffaele Farina
kardynał diakon
Herb Raffaele Farina Dominus spes nostra
Pan naszą nadzieją
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 24 września 1933
Buonalbergo
Archiwista Świętego Kościoła Rzymskiego
Bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 2007-2012
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Śluby zakonne 25 września 1954
Prezbiterat 1 czerwca 1958
Nominacja biskupia 15 listopada 2006
Sakra biskupia 16 grudnia 2006
Kreacja kardynalska 24 listopada 2007
Benedykt XVI
Kościół tytularny św. Jana z Pigny (S. Ioannis a Pinea)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 grudnia 2006
Konsekrator Tarcisio Bertone
Współkonsekratorzy James Francis Stafford
Jean-Louis Tauran

Raffaele Farina (ur. 24 września 1933 w Buonalbergo) – włoski kardynał diakon, były Archiwista Świętego Kościoła Rzymskiego i były Bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego, salezjanin.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

15 sierpnia 1947 wstąpił do nowicjatu salezjanów w Portici (Neapol). Śluby wieczyste złożył 25 września 1954. Studiował teologię na Papieskiej Akademii Salezjańskiej w Turynie, gdzie w 1958 uzyskał dyplom licencjacki. W latach 1962-1963 wykładał historię Kościoła i patrologię na Salezjańskim Wydziale Teologicznym w Castellammare di Stabia (Neapol). W 1965 uzyskał doktorat z historii Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, na podstawie pracy o Euzebiuszu z Cezarei. Odbył również trzyletnie studia specjalistyczne w Niemczech za pośrednictwem Fundacji Humboldta, od której otrzymał dwuletnie stypendium na badania naukowe na temat: "Orygenes: Królewskość Chrystusa w Komentarzu do Mateusza" na uniwersytecie w Bonn. W 1965 rozpoczął pracę jako wykładowca historii starożytnej Kościoła oraz metodologii krytycznej na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie, a w 1976 został profesorem zwyczajnym. Był dziekanem Wydziału Teologicznego tego uniwersytetu w latach 1973-1975 oraz jego rektorem w latach 1977-1983 i 1992-1997. Od 1981 był członkiem Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych (a w latach 1981-1989 jego sekretarzem). W 1986 został mianowany podsekretarzem Papieskiej Rady ds. Kultury; urząd ten pełnił do 1991 Od 1992 do 2006 był przewodniczącym komisji wydawniczej Watykańskiej Księgarni Wydawniczej. 24 maja 1997 został mianowany prefektem Apostolskiej Biblioteki Watykańskiej, a 15 listopada 2006 biskupem tytularnum Oderzo. 16 grudnia tegoż roku przyjął święcenia biskupie w Bazylice Watykańskiej z rąk Sekretarza Stanu kard. Tarcisia Bertone, któremu towarzyszyli kardynałowie James Francis Stafford i Jean-Louis Tauran. 25 czerwca 2007 zastąpił kardynała Taurana na stanowiskach archiwisty i bibliotekarza Świętego Kościoła Rzymskiego, a zarazem podniesiony został do godności arcybiskupa "ad personam".

Na konsystorzu, z nominacji Benedykta XVI, w dniu 24 listopada 2007 został włączony do grona kardynałów. 9 czerwca 2012 przeszedł na emeryturę.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Decyzją papieża Franciszka od 24 czerwca 2013 jest przewodniczącym grupy pięciorga doradców, którzy będą nadzorować Instytut Dzieł Religijnych[1].

24 września 2013 w związku z ukończeniem 80 lat utracił prawo do czynnego udziału w przyszłych konklawe.

Przypisy

  1. Biuletyn watykański z 26.06.2013 (wł.). press.catholica.va. [dostęp 2013-06-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Jean-Louis Tauran
Emblem of the Papacy SE.svg Archiwista Świętego Kościoła Rzymskiego
2007 - 2012
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Jean-Louis Bruguès
Poprzednik
Jean-Louis Tauran
Emblem of the Papacy SE.svg Bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego
2007 - 2012
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Jean-Louis Bruguès