Rafik al-Hariri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rafiq Hariri)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rafik al-Hariri
Hariri.jpg
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1944
Sydon
Data i miejsce śmierci 14 lutego 2005
Bejrut
Flaga Libanu
43. Premier Republiki Libanu
Okres urzędowania od 31 października 1992
do 2 grudnia 1998
Poprzednik Raszid as-Sulh
Następca Salim al-Huss
Flaga Libanu
45. Premier Republiki Libanu
Okres urzędowania od 23 października 2000
do 21 października 2004
Poprzednik Salim al-Huss
Następca Umar Karami
Odznaczenia
Wielka Wstęga Narodowego Orderu Cedru (Liban) Komandor Narodowego Orderu Cedru (Liban) Nagroda Króla Fajsala (Arabia Saudyjska) Krzyż Wielki Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Oficer Legii Honorowej (Francja) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order of Dipomatic Service Merit (Korea Południowa) Wielka Wstęga Orderu Tronu (Maroko) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy Order Zasługi Republiki Włoskiej V Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Rafik Baha ad-Din al-Hariri (arab. رفيق بهاء الدين الحريري, transk. Rafīq Bahā’ ad-Dīn al-Ħarīrī, ur. 1 listopada 1944 w Sydonie, zm. 14 lutego 2005 w Bejrucie) – polityk libański, multimilioner, przedsiębiorca budowlany, premier Libanu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował ekonomię na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie. W latach 70. dorobił się dużego majątku jako przedsiębiorca w Arabii Saudyjskiej – w 1978 otrzymał obywatelstwo Arabii Saudyjskiej i był specjalnym wysłannikiem tego kraju w rodzinnym Libanie. Był uważany za przyjaciela króla Arabii Saudyjskiej – Fahda.

Wielokrotnie brał udział w negocjacjach na temat opanowania napiętej sytuacji wewnętrznej w Libanie, m.in. układach w Ta’if (październik 1989). 22 października 1992 prezydent Elias Hrawi powierzył mu funkcję premiera; al-Hariri powołał gabinet złożony w połowie z chrześcijan, w połowie z muzułmanów, z silnymi wpływami syryjskimi. Sprawował funkcję premiera do 1998. Ponownie kierował rządem w latach 2000-2004.

Finansował studia zagraniczne kilku tysięcy Libańczyków, pracował także nad zniesieniem podziałów społecznych; rozpoczął w Libanie wiele inwestycji.

Pod naciskami syryjskimi zrezygnował z funkcji premiera w październiku 2004 i został zastąpiony przez Umara Karamiego. Pół roku później zginął w zamachu bombowym w Bejrucie.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Nazik Hariri i miał z nią pięcioro dzieci: czterech synów – Bahę, Sada, Ajmana i Fahda oraz córkę – Hind. Jego siostra, Bahijja, jest działaczką społeczną i deputowaną Zgromadzenia Narodowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]