Rainer Schüttler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rainer Schüttler
Rainer Schüttler
Państwo  Niemcy
Miejsce zamieszkania Altstätten
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1976
Korbach
Wzrost 180 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery październik 2012
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 5 (26 kwietnia 2004)
Australian Open F (2003)
Roland Garros 4R (2003)
Wimbledon SF (2008)
US Open 4R (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 40 (11 lipca 2005)
Australian Open 2R (2004, 2007, 2010-2011)
Roland Garros QF (2007)
Wimbledon QF (2005)
US Open 2R (2003, 2004, 2006-2008)
igrzyska olimpijskie
Tenis
srebrny medal srebro
Ateny 2004 debel

Rainer Schüttler (ur. 25 kwietnia 1976 w Korbach) – niemiecki tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu i deblu, srebrny medalista igrzysk olimpijskich w Atenach w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Występował jako tenisista zawodowy od 1995 roku do 2012 roku[1]. Jego pierwszym znaczącym sukcesem było wygranie turnieju w Ad-Dausze na początku sezonu 1999, gdzie w drodze po końcowy sukces pokonał m.in. Gorana Ivaniševicia i Tima Henmana. Rok później dotarł w Ad-Dausze do finału, ale musiał w nim uznać wyższość Fabrica Santoro.

W 2001 roku Niemiec wygrał singlowy turniej w Szanghaju, gdzie w finale pokonał Szwajcara Michela Kratochvila oraz deblowe zawody w Stuttgarcie. Partnerem deblowym Schüttlera był wówczas Guillermo Cañas. Ponadto awansował do finałów singlowych rozgrywek w Hongkongu (porażka z Marcelo Ríosem) oraz Petersburgu (porażka z Maratem Safinem).

Sezon 2002 Niemiec zakończył z jednym singlowym finałem, na ziemnych kortach w Monachium, gdzie w meczu finałowym nie sprostał Junusowi al-Ajnawiemu. Na początku 2003 roku dotarł do finału turnieju wielkoszlemowego, Australian Open. Odniósł w Melbourne Park kilka znaczących zwycięstw, pokonując m.in. Richarda Krajicka, Davida Nalbandiana i w półfinale Andy'ego Roddicka. W finale uległ Andre Agassiemu w trzech setach. Do końca sezonu triumfował w Lyonie, po zwycięstwie w finale nad Arnaudem Clémentem oraz Tokio, gdzie wygrał spotkanie finałowe z Sébastienem Grosjeanem. Ponadto zagrał w finale gry pojedynczej w Costa do Sauipe (porażka ze Sjengiem Schalkenem) oraz gry podwójnej, razem z Michaelem Kohlmannem, w Petersburgu. Na koniec sezonu zakwalifikował się do turnieju Tennis Masters Cup, gdzie osiągnął półfinał, w którym po raz kolejny w sezonie uległ Agassiemu.

W kwietniu 2004 roku Niemiec awansował do finału singla rozgrywek ATP Masters Series w Monte Carlo, eliminując po drodze m.in. Lleytona Hewitta oraz Carlosa Moyę; w finale został pokonany przez Guillermo Corię. We wrześniu, razem z Nicolasem Kieferem, zdobył srebrny medal podczas letniej olimpiady w Atenach. Niemiecka para pokonała m.in. hinduski debel rozstawiony z nr 5. - Mahesh Bhupathi-Leander Paes, jednak w finale przegrała z duetem Fernando González-Nicolás Massú nie wykorzystując czterech piłek meczowych.

Kolejny deblowy finał Schüttler rozegrał w lipcu 2005 roku w Gstaad, będąc w parze z Michaelem Kohlmannem, jednak finałowe spotkanie przegrał z Czechami Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem. W 2006 roku zawodnik niemiecki doszedł ponownie z Kohlmannem, do finału turnieju w Halle, jednak nie sprostał zespołowi Fabrice Santoro-Nenad Zimonjić. W lutym 2007 roku, tym razem już z Chrisem Haggardem, osiągnął finał debla w San José, lecz został pokonany przez Erica Butoraca i Jamiego Murraya.

Rok 2008 Schüttler ukończył z dwoma wygranymi turniejami w grze podwójnej, w Houston, w parze z Ernestsem Gulbisem oraz Monachium wspólnie z Michaelem Berrerem. Ponadto w czerwcu doszedł do półfinału Wimbledonu w grze pojedynczej, eliminując w m.in. Jamesa Blake'a; przegrał z Rafaelem Nadalem.

Od roku 1998 reprezentował Niemcy w Pucharze Davisa, rozgrywając łącznie dla zespołu 15 pojedynków singlowych, z których 9 wygrał, z kolei w deblu zanotował 3 porażki.

Schüttler posiadał opinię gracza mało błyskotliwego, ale imponującego przygotowaniem fizycznym i szybkością. Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 5. miejscu pod koniec kwietnia 2004 roku, natomiast w zestawieniu deblistów w lipcu 2005 roku zajmował 40. pozycję.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska olimpijskie
ATP International Series Gold
ATP International Series

Zwycięzca (4)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1999 Katar Ad-Dauha Twarda Wielka Brytania Tim Henman 6:4, 5:7, 6:1
2. 2001 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Szwajcaria Michel Kratochvil 6:3, 6:4
3. 2003 Japonia Tokio Twarda Francja Sébastien Grosjean 7:6(5), 6:2
4. 2003 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément 7:5, 6:3

Finalista (8)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1999 Indie Ćennaj Twarda Zimbabwe Byron Black 4:6, 6:1, 3:6
2. 2000 Katar Ad-Dauha Twarda Francja Fabrice Santoro 6:3, 5:7, 0:3, krecz
3. 2001 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Chile Marcelo Ríos 6:7(3), 2:6
4. 2001 Rosja Petersburg Twarda (hala) Rosja Marat Safin 6:3, 3:6, 3:6
5. 2002 Niemcy Monachium Ceglana Maroko Junus al-Ajnawi 4:6, 4:6
6. 2003 Australia Australian Open Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 2:6, 2:6, 1:6
7. 2003 Brazylia Costa do Sauipe Twarda Holandia Sjeng Schalken 2:6, 4:6
8. 2004 Monako Monte Carlo Ceglana Argentyna Guillermo Coria 2:6, 1:6, 3:6

Starty wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 2R 4R 3R F 1R 2R 1R 1R 2R 1R 2R 1R 0 / 13 15–13
Francja French Open 1R 1R 1R 2R 4R 1R 1R 1R 1R 1R 1R 1R 0 / 12 4–12
Wielka Brytania Wimbledon 1R 2R 3R 2R 3R 4R 3R 1R 1R SF 2R 2R 2R 0 / 13 19–13
Stany Zjednoczone US Open 1R 3R 2R 1R 4R 1R 2R 1R 1R 1R 1R 1R 0 / 12 7–12
Bilans spotkań 0–1 1–4 5–4 5–4 5–4 15–4 2–4 2–4 0–4 0–2 6–4 1–4 2–4 1–3 0–0 N/A 45–50

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (4)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2001 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Guillermo Cañas Australia Michael Hill
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
4:6, 7:6(1), 6:4
2. 2005 Indie Ćennaj Twarda Chińskie Tajpej Lu Yen-hsun Indie Mahesh Bhupathi
Szwecja Jonas Björkman
7:5, 4:6, 7:6(4)
3. 2008 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Łotwa Ernests Gulbis Urugwaj Pablo Cuevas
Hiszpania Marcel Granollers
7:5, 7:6(3)
4. 2008 Niemcy Monachium Ceglana Niemcy Michael Berrer Stany Zjednoczone Scott Lipsky
Stany Zjednoczone David Martin
7:5, 3:6, 10-8

Finalista (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2003 Rosja Petersburg Twarda (hala) Niemcy Michael Kohlmann Austria Julian Knowle
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(1), 3:6
2. 2004 Grecja Ateny Twarda Niemcy Nicolas Kiefer Chile Fernando González
Chile Nicolás Massú
2:6, 6:4, 6:3, 6:7(7), 4:6
3. 2005 Szwajcaria Gstaad Ceglana Niemcy Michael Kohlmann Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
6:7(6), 6:7(11)
4. 2006 Niemcy Halle Trawiasta Niemcy Michael Kohlmann Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
0:6, 4:6
5. 2007 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Republika Południowej Afryki Chris Haggard Stany Zjednoczone Eric Butorac
Wielka Brytania Jamie Murray
5:7, 6:7(6)

Przypisy

  1. James Buddell: Schuettler Retires From Professional Tennis After 17-Year Career s (ang.). atpworldtour.com, 11 października 2012. [dostęp 9 listopada 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]