Rainiero d'Elci
| Rainiero d'Elci | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 marca 1670 Florencja |
| Data i miejsce śmierci | 22 czerwca 1761 Rzym |
| Biskup Ostii | |
| Okres sprawowania | 1756-1761 |
| Wyznanie | katolicyzm |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Kreacja kardynalska | 20 grudnia 1730 |
Rainiero d'Elci (ur. 7 marca 1670 – zm. 22 czerwca 1761) – włoski kardynał.
Biografia[edytuj]
Pochodził z Florencji, z rodziny hrabiów D'Elci. W 1695 ukończył studia na uniwersytecie w Sienie z tytułem doktora obojga praw. Od 1700 roku działał w Kurii Papieskiej m.in. jako wicelegat w Romanii i Awinionie, gubernator Fano i Recanati oraz referendariusz Sygnatury Apostolskiej. W latach 1711-16 był inkwizytorem na Malcie. W listopadzie 1730 mianowano go tytularnym arcybiskupem Rodi, a w styczniu 1731 nuncjuszem apostolskim w Paryżu. Funkcję tę sprawował przez ponad 7 lat, a wiec stosunkowo długo. W grudniu 1737 papież Klemens XII mianował go kardynałem-prezbiterem tytułu Santa Sabina, jedna nominacja ta został ogłoszona dopiero pół roku później. Arcybiskup Ferrary 1738-40. Uczestniczył w konklawe 1740, krótko po nim został mianowany legatem w Ferrarze. W kwietniu 1747 został wybrany kamerlingiem Św. Kolegium (był nim do stycznia 1748) i kardynałem-biskupem Sabiny. Subdziekan kolegium kardynałów i biskup Porto e Santa Rufina od kwietnia 1753. 12 stycznia 1756 uzyskał promocję do diecezji Ostia e Velletri. Jako dziekan kolegium kardynalskiego (od grudnia 1755) przewodniczył konklawe 1758 roku. Zmarł w Rzymie wieku 91 lat[1].
Przypisy
| Poprzednik Pietro Luigi Carafa |
Dziekani kolegium kardynalskiego 1755 — 1761 |
Następca Giuseppe Spinelli |