Rainy Day Women ♯12 & 35

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rainy Day Women No. 12 & 35)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rainy Day Women #12 & 35
Singel Boba Dylana
z albumu Blonde on Blonde
Wydany kwiecień 1966 USA, maj 1966 WB
Nagrywany 10 marca 1966
Gatunek blues
Długość 4:33 (wersja albumowa)

2:26 (wersja singlowa)

Wytwórnia  Stany Zjednoczone Columbia Records,

 Wielka Brytania CBS

Producent Bob Johnston
Format 7-cal.
Singel po singlu

Rainy Day Women #12 & 35 – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w marcu i wydana na albumie Blonde on Blonde w maju 1966. Znana jest także pod tytułem Everybody Must Get Stoned.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

"Rainy Day Women #12 & 35" jest piosenką o charakterze anarchistycznym i także jedną z najbardziej zwariowanych kompozycji Dylana, a przy tym należy do tych, które odniosły największy sukces komercyjny. Wydana na singlu powtórzyła olbrzymi sukces "Like a Rolling Stone", wydanej rok wcześniej.

Jak wiele kompozycji Dylana, także ta piosenka powstała zapewne już w trakcie nagrywania albumu i została nagrana praktycznie w ostatnim dniu sesji nagraniowej.

Przy całym swoim szaleństwie, utwór ten jest również ożywczo śmieszny; wszystko to zostało podkreślone grą muzyków w studiu, którzy wydają się być pod wpływem co najmniej alkoholu.

Piosenka ta zawiera pamiętny refren-wezwanie "Everybody must get stoned", jednak cechuje ją pewna ambiwalencja: z jednej strony forma utworu wydaje się pochwalać kulturę narkotykową lat 60. XX wieku, a z drugiej strony stanowi parodię tej kultury i delikatne wyśmianie. Ta ambiwalencja była wyraźna właściwie we wszystkich wykonaniach tego utworu, w ciągu całej kariery Dylana. W 1978 roku na niektórych koncertach Dylan wykonywał go w wersji instrumentalnej.

Piosenka wywołała w latach 60. spore kontrowersje, tak że artysta musiał w końcu ogłosić publicznie: "Nigdy nie napisałem i nigdy nie napiszę piosenki narkotykowej"[1]. Przy innej okazji wygłosił typowe dla siebie, całkowicie niejasne zdanie, że "Rainy Day Women" wydaje się zajmować mniejszością kalek (ludzi) Wschodu i światem, w którym oni żyją.

Mimo tych wypowiedzi zabroniono nadawania "Rainy Day Women" w amerykańskich i brytyjskich stacjach radiowych. W tygodniku Time z 1 lipca 1966 roku, napisano wręcz, że Dylan posłużył się w piosence żargonem nastolatków, w którym "get stoned" wcale nie znaczy "upić się", tylko "być na haju", czyli pod wpływem narkotyków. Według autora tekstu zwrot "rainy day woman" oznacza po prostu papierosa z marihuaną.

Do dziś obydwa tytuły utworu nie zostały absolutnie i jednoznacznie wytłumaczone. Istnieje wiele różnorodnych hipotez, jak np., że jest on o marihuanie, o alkoholu, a według niektórych o seksie... Znowu inni łączą go z powstałą kilka lat później piosenką Waylona Jeningsa Rainy Day Woman, w której chodzi o "tę drugą" kobietę, która przydaje się w momentach, kiedy ze stałą kobietą trudno jest wytrzymać. Z kolei są i tacy, którzy twierdzą, że w czasie "oberwania chmury", podczas nagrywania piosenki pojawiły się w studiu dwie osoby płci żeńskiej; jedna z nich miała lat 12, a druga 35. Jeszcze inni uważają, że mnożąc 12 przez 35 otrzymuje się 420 (czyli 4 godz. i 20 min), w kodzie oznaczające najlepszy moment do zapalenia skręta. Są również osoby, które łączą te liczby z Chrystusem i Bogiem. Istnieje także opinia, według której ten tytuł ma być zupełnie przypadkowy i nic nieznaczący.

Mimo tego, iż we wszelkich dyskusjach na temat tego utworu problem narkotyków wysuwał się na pierwsze miejsce, to w całości jest to przede wszystkim piosenka o prześladowaniach, szczególnie związanych z krytycyzmem. Dylan nie wyróżnia kogoś szczególnego, czy jakiejś grupy podległej prześladowaniu. Przekaz refrenu jest prosty – to może się przydarzyć każdemu, jednak nie ma co się z tego powodu załamywać – przede wszystkim nie należy stać się ofiarą.

Aranżacja utworu, ze specyficznym wykorzystaniem instrumentów dętych (zwłaszcza puzonu i bębna basowego), przypomina muzykę z nowoorleańskich pogrzebów. Utwór ten wykazuje wielkie możliwości drzemiące w muzyce rockowej, która w najlepszych swoich przykładach jest formą całkowicie otwartą, pozwalającą na tworzenie różnego rodzaju hybryd. W najgorszych przykładach może to prowadzić zaledwie do eklektyzmu, ale wybitnym twórcom rocka pozwala na stworzenie nowych wartości, brzmień i treści muzycznych.

Według Phila Spectora inspiracją do napisania tej kompozycji była piosenka Raya Charlesa "Stoned", którą obaj usłyszeli w sklepie "Fred C. Dobbs Coffee Shop", w Los Angeles, z szafy grającej. Zostali zaskoczeni jej otwartością, dobitnością i jasnością wypowiedzi.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj | edytuj kod]

1966[edytuj | edytuj kod]

  • 10 marca 1966 – sesja nagraniowa do albumu w Columbia Music Row Studios w Nashville w stanie Tennessee. Odbyła się ona pomiędzy godz. 12 a 3 w nocy.

1969[edytuj | edytuj kod]

1974[edytuj | edytuj kod]

Tourne po Ameryce z The Band (pocz. 3 stycznia 1974)

1978[edytuj | edytuj kod]

Światowe Tournée 1978. Od 20 lutego 1978 do 16 grudnia 1978. Cała światowa tura koncertowa Dylana liczyła 114 koncertów.
Część druga: Rozgrzewka w Los Angeles
  • 1 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles w Kalifornii
  • 2 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
  • 3 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
  • 4 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
  • 5 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
  • 6 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
  • 7 czerwca 1978 – koncert w "Univeresal Amphitheater" w Los Angeles
Część trzecia: Europejskie tournée (pocz. 15 czerwca 1978)
Część czwarta: Jesienne tournée po USA (pocz. 15 września 1978)

1986[edytuj | edytuj kod]

Tournée Prawdziwe wyznania (pocz. 5 lutego 1986)
Część pierwsza: Antypody: Nowa Zelandia, Australia, Japonia (pocz. 5 lutego 1986)
Część druga: Letnie tournée po USA (pocz. 9 czerwca 1986)

1987[edytuj | edytuj kod]

Tournée Boba Dylana i Grateful Dead (pocz. 4 lipca 1987)
Tournée Świątynie w płomieniach (pocz. 5 września 1987)

1989[edytuj | edytuj kod]

Nigdy niekończące się tournée (pocz. 7 czerwca 1988)
Część piąta: Letnie tournée po Ameryce Północnej (pocz. 1 lipca 1989)
Część szósta: Jesienne tournée po USA (pocz. 10 października 1989)

Dyskografia i wideografia[edytuj | edytuj kod]

Singiel
Dyski
Wideografia

Wersje innych artystów[edytuj | edytuj kod]

  • Earl Scruggs – Nashville Airplane (1970)
  • Rude Awakening – Rude Awakening (1989)
  • A Subtle Plague – Marijuana's Greatest Hits (1992)
  • David Harris – The Times They Are a-Changin' (1992)
  • Tom Petty and the Heartbreakers na albumie Boba Dylana i różnych wykonawców The 30th Anniversary Concert Celebration (1993)
  • Black Crowes na albumie różnych wykonawców Hempilation" Freedom Is Normal (1995)
  • Dodgy na albumie różnych wykonawców Outlaw Blues, Volume 2 (1995)
  • Little Mike and the Tornadoes – Flynn's Place (1995)
  • Lester Flatt and Earl Scruggs – 1964-1969 (1996)
  • Come Lily – Come Lily (1999)
  • Black Labels na albumie różnych wykonawców Duluth Does Dylan (2001)
  • Brian Soltz – Blues on Blonde on Blonde (2003)

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Lista Pozycja
kwiecień 1966 "Rainy Day Women # 12 & 35" Billboard. Hot 100 2
maj 1966 "Rainy Day Women # 12 & 35" UK Chart 7

Przypisy

  1. Oliver Trager. Keys to the Rain, str. 508

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]