Rajmund Kaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rajmund Kaczyński
Irka
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 1 września 1922
Grajewo
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 2005
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki Pułk AK „Baszta”
Stanowiska dowódca drużyny
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi
Grób Rajmunda Kaczyńskiego i jego rodziców

Rajmund Kaczyński ps. „Irka” (ur. 1 września 1922 w Grajewie, zm. 17 kwietnia 2005 w Warszawie) – porucznik Wojska Polskiego, uczestnik powstania warszawskiego, inżynier, nauczyciel akademicki[1].

Ojciec polskich polityków, Lecha i Jarosława Kaczyńskich, mąż Jadwigi z Jasiewiczów Kaczyńskiej, teść Marii z Mackiewiczów Kaczyńskiej.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był synem urzędnika kolejowego Aleksandra Kaczyńskiego (1890–1956) oraz Franciszki ze Świątkowskich (1893–1960). Ojciec pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Pomian, wywodzącej się z Kaczyna Starego i Kaczyna-Herbasów na Podlasiu[2]. Dziad Rajmunda po mieczu był oficerem carskiej armii, zasłużonym w wojnie turecko-rosyjskiej. Miał majątek w okolicach Łomży. Matka pochodziła z rodziny ziemiańskiej z okolic Odessy. Rodzice Rajmunda Kaczyńskiego osiedli w Grajewie tuż po ślubie[1]. Tam też urodziły się ich dzieci, z których dwoje zmarło w młodości:[1] czteroletni Piotr zmarł w 1924 i studentka Uniwersytetu Warszawskiego Jadwiga zmarła w 1938[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Od 1927 Rajmund wraz z rodzicami mieszkał w Baranowiczach, gdzie jego ojciec został naczelnikiem ekspedycji węzła kolejowego a matka zajęła się obrotem nieruchomościami[1]. Tam Rajmund chodził do liceum, do którego uczęszczał również Lucjan Jasiewicz, syn Wincentego, brat stryjeczny jego przyszłej żony Jadwigi. Tuż przed wojną Kaczyńscy przeprowadzili się do Brześcia Litewskiego[1].

Po wybuchu wojny w obawie przed zsyłką na Sybir rodzina Kaczyńskich wyjechała do Warszawy. Tam Rajmund Kaczyński uczył się od 1940 w Zawodowej Szkole Technicznej (Technische Fachschule), którą ukończył w 1943 i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn im. Wawelberga, potem w Państwowej Wyższej Szkole Technicznejm[1] prowadząc naukę do 1944. Od 1941 należał do Związku Walki Zbrojnej, następnie w czerwcu 1942 został zaprzysiężony do Armii Krajowej[4] przybierając pseudonim „Irka”. Po odbyciu szkolenia podchorążych w 1943 otrzymał stopień plutonowego podchorążego[4].

W pierwszym dniu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944, jako dowódca 7 drużyny 2 plutonu kompanii K 1 Pułku „Baszta”, brał udział w szturmie na tor wyścigów konnych na Służewcu[5]. W czasie powstania warszawskiego stracił kciuk prawej dłoni[4]. Opiekowała się nim wówczas sanitariuszka Helena Wołłowicz (jej siostrzeńcem jest Bronisław Komorowski). Z ręką na temblaku walczył na Mokotowie do końca września[6]. Po upadku powstania przebywał w obozie Dulag 121 w Pruszkowie[7] i w obozie jenieckim koło Skierniewic, skąd zbiegł[1].

Po wojnie, w 1945 podjął studia na Oddziale Technologicznm Politechniki Łódzkiej, które ukończył w 1947 z tytułem magistra inżyniera[1]. Podczas studiów pracował w Zakładach Samochodowych w Głownie, a po uzyskaniu dyplomu i przeprowadzce do Warszawy w macu 1947 pracował w Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie, a od grudnia 1947 jako kierownik robót w Społecznym Towarzystwie Budowlanym[8]. Od 1947 był zatrudniony na Politechnice Warszawskiej z przerwami do emerytury w 1987[6]. Prowadził również wykłady z termodynamiki na tzw. Sorbonie przy Politechnice Warszawskiej, głównie jako skrócone studia dla wyższych członków PZPR. Pracował także nad wynalazczością w zakresie ciepłownictwa.

W 1948 ożenił się z Jadwigą z Jasiewiczów, poznaną na jednym z balów karnawałowych na Politechnice Warszawskiej. W 1949 przyszły na świat ich dzieci, bliźnięta – Jarosław i Lech. Matkami chrzestnymi chłopców zostały siostry bliźniaczki Ludwika i Zofia Woźnickie[1]. Początkowo rodzina mieszkała przy ulicy Suzina 3 w mieszkaniu Jasiewiczów a od 1950 przy ulicy Lisa-Kuli 8/2 (przemianowanej później na ulica Pochyła) na Żoliborzu, w wynajmowanym mieszkaniu od rodziny Kowalskich[9], wykupionym dopiero w 1981, później przeprowadzili się do bliźniaka przy ul. Mickiewicza[1].

W latach 1956-1957 pracował również w Biurze Projektów Zaplecza Technicznego. W 1958 uzyskał pełny etat na Wydziale Inżynierii Sanitarnej PW[1]. Służbowo przebywał krótko w Belgii, Holandii, RFN (w związku z budową ambasady amerykańskiej) oraz służbowo kilka dni w Libii w 1966 i Mińsku w ZSRR w 1977. Prywatnie na zaproszenie rodziny wyjeżdżał do Anglii w 1961 i 1966[10]. Projektował instalacje sanitarne w budynku Ambasady USA w Warszawie. Jeszcze przez wiele lat pracował w rozmaitych pracowniach projektowych[1]. Był autorem prac z zakresu teorii niezawodności pracy systemów energetycznych[6].

W latach osiemdziesiątych prowadził zajęcia z Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej[8]. Był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego a od 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”[7]. Był inwigilowany przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa w związku z jego służbą w Armii Krajowej a później przez Służbę Bezpieczeństwa w związku z opozycyjną działalnością jego synów[10]. Nie przystąpił do PZPR, od 1976 należał do ZBoWiD; w okresie PRL nie uzyskał awansów i odznaczeń kombatanckich. Postanowieniem ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego został awansowany do stopnia porucznika.

Rajmund Kaczyński zmarł 17 kwietnia] 2005. Po mszy św., którą koncelebrował bp polowy WP gen. dyw. Tadeusz Płoski, został pochowany na Starych Powązkach, w grobowcu swoich rodziców (kwatera 154 b).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Za udział w powstaniu warszawskim został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari z rozkazu nr 512 dowódcy AK Tadeusza Bora-Komorowskiego z 2 października 1944 (nr krzyża: 12798)[11]. Za szturm na tor wyścigów konnych Służewiec otrzymał również Krzyż Walecznych i został awansowany na stopień porucznika. W latach siedemdziesiątych otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

4. Piotr Kaczyński h. Pomian
(ur. 1857)
     
    2. Aleksander Kaczyński
(ur. 1890 lub 1892, zm. 1956)
5. Zofia z Gutowskich        
      1. Rajmund Kaczyński
6. Paweł Świątkowski    
    3. Franciszka ze Świątkowskich
(ur. 1893, zm. 1960)
   
7. Maria z Bakowieckich      
 

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Tygodnik "Polityka": Bracia Kaczyńscy. Co zostało z księżyca
  2. Drzewo genealogiczne rodu Kaczyńskich z Kaczyna herbu Pomian. szlachta.org.pl, 2008.
  3. Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN: 978-83-7785-229-3, str. 29
  4. 4,0 4,1 4,2 Muzeum Powstania Warszawskiego
  5. Lesław M. Bartelski: Mokotów 1944. Warszawa: wydawnictwo MON, 1971, s. 220.
  6. 6,0 6,1 6,2 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN: 978-83-7785-229-3, str. 31-32
  7. 7,0 7,1 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN: 978-83-7785-229-3, str. 34
  8. 8,0 8,1 Cezary Łazarewicz / Newsweek Polska "Ojciec braci"
  9. Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN: 978-83-7785-229-3, str. 36
  10. 10,0 10,1 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN: 978-83-7785-229-3, str. 35
  11. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 4. Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari – Powstanie Warszawskie. Opracował Andrzej Krzysztof Kunert, Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 1997. ISBN 83-87224-00-6.

Źródła[edytuj | edytuj kod]