Rajmund Kaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rajmund Kaczyński
Irka
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 1 września 1922
Grajewo
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 2005
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki Pułk AK „Baszta”
Stanowiska dowódca drużyny
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi
Grób Rajmunda Kaczyńskiego i jego rodziców

Rajmund Kaczyński ps. „Irka” (ur. 1 września 1922 w Grajewie, zm. 17 kwietnia 2005 w Warszawie) – porucznik Wojska Polskiego, uczestnik powstania warszawskiego, inżynier, nauczyciel akademicki[1].

Ojciec polskich polityków, Lecha i Jarosława Kaczyńskich, mąż Jadwigi z Jasiewiczów Kaczyńskiej, teść Marii z Mackiewiczów Kaczyńskiej.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był synem urzędnika kolejowego Aleksandra Kaczyńskiego (1890–1956) oraz Franciszki ze Świątkowskich (1893–1960). Ojciec pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Pomian, wywodzącej się z Kaczyna Starego i Kaczyna-Herbasów na Podlasiu[2]. Dziad Rajmunda po mieczu był oficerem carskiej armii, zasłużonym w wojnie turecko-rosyjskiej. Miał majątek w okolicach Łomży. Matka pochodziła z rodziny ziemiańskiej z okolic Odessy. Rodzice Rajmunda Kaczyńskiego osiedli w Grajewie tuż po ślubie[1]. Tam też urodziły się ich dzieci, z których dwoje zmarło w młodości:[1] czteroletni Piotr zmarł w 1924 i studentka Uniwersytetu Warszawskiego Jadwiga zmarła w 1938[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Od 1927 Rajmund wraz z rodzicami mieszkał w Baranowiczach, gdzie jego ojciec został naczelnikiem ekspedycji węzła kolejowego a matka zajęła się obrotem nieruchomościami[1]. Tam Rajmund chodził do liceum, do którego uczęszczał również Lucjan Jasiewicz, syn Wincentego, brat stryjeczny jego przyszłej żony Jadwigi. Tuż przed wojną Kaczyńscy przeprowadzili się do Brześcia Litewskiego[1].

Po wybuchu wojny w obawie przed zsyłką na Sybir rodzina Kaczyńskich wyjechała do Warszawy. Tam Rajmund Kaczyński uczył się od 1940 w Zawodowej Szkole Technicznej (Technische Fachschule), którą ukończył w 1943 i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn im. Wawelberga, potem w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej[1] prowadząc naukę do 1944. Od 1941 należał do Związku Walki Zbrojnej, następnie w czerwcu 1942 został zaprzysiężony do Armii Krajowej[4] przybierając pseudonim „Irka”. Po odbyciu szkolenia podchorążych w 1943 otrzymał stopień plutonowego podchorążego[4].

W pierwszym dniu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944, jako dowódca 7 drużyny 2 plutonu kompanii K 1 Pułku „Baszta”, brał udział w szturmie na tor wyścigów konnych na Służewcu[5]. W czasie powstania warszawskiego stracił kciuk prawej dłoni[4]. Opiekowała się nim wówczas sanitariuszka Helena Wołłowicz "Rena" (jej siostrzeńcem jest Bronisław Komorowski)[6]. Z ręką na temblaku walczył na Mokotowie do końca września[7]. Po upadku powstania przebywał w obozie Dulag 121 w Pruszkowie[8] i w obozie jenieckim koło Skierniewic, skąd zbiegł[1].

Po wojnie, w 1945 podjął studia na Oddziale Technologicznm Politechniki Łódzkiej, które ukończył w 1947 z tytułem magistra inżyniera[1]. Podczas studiów pracował w Zakładach Samochodowych w Głownie, a po uzyskaniu dyplomu i przeprowadzce do Warszawy w macu 1947 pracował w Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie, a od grudnia 1947 jako kierownik robót w Społecznym Towarzystwie Budowlanym[9]. Od 1947 był zatrudniony na Politechnice Warszawskiej z przerwami do emerytury w 1987[7]. Prowadził również wykłady z termodynamiki na tzw. Sorbonie przy Politechnice Warszawskiej, głównie jako skrócone studia dla wyższych członków PZPR. Pracował także nad wynalazczością w zakresie ciepłownictwa.

W 1948 ożenił się z Jadwigą z Jasiewiczów, poznaną na jednym z balów karnawałowych na Politechnice Warszawskiej. W 1949 przyszły na świat ich dzieci, bliźnięta – Jarosław i Lech. Matkami chrzestnymi chłopców zostały siostry bliźniaczki Ludwika i Zofia Woźnickie[1]. Początkowo rodzina mieszkała przy ulicy Pawła Suzina 3 w mieszkaniu Jasiewiczów[10], a od 1950 przy ulicy Lisa-Kuli 8/2 (przemianowanej później na ulica Pochyła) na Żoliborzu, w wynajmowanym mieszkaniu od rodziny Kowalskich[11], wykupionym dopiero w 1981, później przeprowadzili się do bliźniaka przy ul. Mickiewicza[1].

W latach 1956-1957 pracował również w Biurze Projektów Zaplecza Technicznego. W 1958 uzyskał pełny etat na Wydziale Inżynierii Sanitarnej PW[1]. Służbowo przebywał krótko w Belgii, Holandii, RFN (w związku z budową ambasady amerykańskiej) oraz służbowo kilka dni w Libii w 1966 i Mińsku w ZSRR w 1977. Prywatnie na zaproszenie rodziny wyjeżdżał do Anglii w 1961 i 1966[12]. Projektował instalacje sanitarne w budynku Ambasady USA w Warszawie. Jeszcze przez wiele lat pracował w rozmaitych pracowniach projektowych[1]. Był autorem prac z zakresu teorii niezawodności pracy systemów energetycznych[7].

W latach osiemdziesiątych prowadził zajęcia z Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej[9]. Był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego a od 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”[8]. Był inwigilowany przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa w związku z jego służbą w Armii Krajowej a później przez Służbę Bezpieczeństwa w związku z opozycyjną działalnością jego synów[12]. Nie wstąpił do PZPR, od 1976 należał do ZBoWiD; w okresie PRL nie uzyskał awansów i odznaczeń kombatanckich. Postanowieniem ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego został awansowany do stopnia porucznika.

Rajmund Kaczyński zmarł 17 kwietnia 2005. Po mszy św., którą koncelebrował bp polowy WP gen. dyw. Tadeusz Płoski, został pochowany na Starych Powązkach, w grobowcu swoich rodziców (kwatera 154 b).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Za udział w powstaniu warszawskim został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari z rozkazu nr 512 dowódcy AK Tadeusza Bora-Komorowskiego z 2 października 1944 (nr krzyża: 12798)[13]. Za szturm na tor wyścigów konnych Służewiec otrzymał również Krzyż Walecznych i został awansowany na stopień porucznika. W latach siedemdziesiątych otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

4. Piotr Kaczyński h. Pomian
(ur. 1857)
     
    2. Aleksander Kaczyński
(ur. 1890 lub 1892, zm. 1956)
5. Zofia z Gutowskich        
      1. Rajmund Kaczyński
6. Paweł Świątkowski    
    3. Franciszka ze Świątkowskich
(ur. 1893, zm. 1960)
   
7. Maria z Bakowieckich      
 

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Tygodnik "Polityka": Bracia Kaczyńscy. Co zostało z księżyca
  2. Drzewo genealogiczne rodu Kaczyńskich z Kaczyna herbu Pomian. szlachta.org.pl, 2008.
  3. Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN 978-83-7785-229-3, str. 29
  4. 4,0 4,1 4,2 Muzeum Powstania Warszawskiego
  5. Lesław M. Bartelski: Mokotów 1944. Warszawa: wydawnictwo MON, 1971, s. 220.
  6. Anna Herbich Dziewczyny z Powstania, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 72.
  7. 7,0 7,1 7,2 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN 978-83-7785-229-3, str. 31-32
  8. 8,0 8,1 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN 978-83-7785-229-3, str. 34
  9. 9,0 9,1 Cezary Łazarewicz / Newsweek Polska "Ojciec braci"
  10. Tomasz Gołąb: Tu urodził się prezydent. Gość Warszawski, 2015-05-15. [dostęp 2015-05-17].
  11. Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN 978-83-7785-229-3, str. 36
  12. 12,0 12,1 Anna K. Piekarska, Sławomir Cenckiewicz, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski: Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005, Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Poznań, 2013, ISBN 978-83-7785-229-3, str. 35
  13. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 4. Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari – Powstanie Warszawskie. Opracował Andrzej Krzysztof Kunert, Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 1997. ISBN 83-87224-00-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]