Raketenpanzerbüchse Panzerschreck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żołnierz kanadyjski prezentuje egzemplarz Panzerschrecka wraz z pociskiem rakietowym, zdobyte w sierpniu 1944 r. w stacji radarowej we Francji

Raketenpanzerbüchse Panzerschreckniemiecki rakietowy granatnik przeciwpancerny.

Panzerschreck stanowił duży postęp w stosunku do Panzerfausta. Jego budowa była bardziej skomplikowana i droższa, jednak rekompensowane było to przez większy zasięg i lepszą celność, a także przez możliwość wielokrotnego użycia. Panzerschrecki skonstruowano na podstawie amerykańskiej wyrzutni Bazooka o bardzo podobnej budowie, zdobytej przez Niemców w Afryce Północnej; według innych źródeł pierwszą Bazookę zdobyto na froncie wschodnim, gdzie do Armii Czerwonej trafiła w ramach programu "Lend-Lease".

Wyrzutnię wielorazowego użytku stanowiła rura, nazywana przez żołnierzy Ofenrohr ("rura piecowa"), gdyż bardzo przypominała komin od popularnego polowego piecyka (tzw. kozy), a ponadto przy strzale wytwarzała chmurę dymu. Pocisk ładowano od tyłu wyrzutni. W modelach RPzB 54 i 54/1 zastosowano płytę pancerną chroniącą żołnierza przed gazami i pyłem, które wydobywały się z pocisku w czasie strzału. Pocisk kalibru 88 mm, z własnym ładunkiem miotającym w tylnej części, odpalany był za pomocą umieszczonej w rękojeści prądnicy, wytwarzającej impuls elektryczny podczas ściśnięcia jej dłonią. Donośność broni wynosiła 150 metrów, jednakże powyżej 100 m szansa trafienia była nikła.

Rakieta do Panzerschreka.
Żołnierz z uzbrojonym Panzerschreckiem.

Poważną wadą Panzerschrecka były duże rozmiary tej broni (udało się je ograniczyć w wersji RPzB 54/1). Z braku odpowiedniej liczby armat przeciwpancernych w obliczu rosnącej potęgi pancernej państw alianckich, Panzerschrecki z powodzeniem je zastępowały w walce na bliskim dystansie, wchodząc od wiosny 1944 roku na wyposażenie kompanii przeciwpancernych niemieckich pułków piechoty (na początku każdy pułk miał posiadać ich 36, a później już 54 i 18 w rezerwie)

Na początku powstania warszawskiego w szkole przy ul. Woronicza na Mokotowie zdobyto ok. 180 pocisków, a tydzień później samego Panzerschrecka. Według zdobytego wzoru skopiowano w powstańczych warsztatach co najmniej kilkanaście wyrzutni, co znacznie podniosło skromne przeciwpancerne wyposażenie Mokotowa[1].

Przypisy

  1. Bronisław Wojciechowski "W Powstaniu na Mokotowie" str.110

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons