Rakieta wielostopniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Apollo 11 podczas odłączania pierwszego stopnia
Porównianie trzech rakiet wielostopniowych

Rakieta wielostopniowa - rakieta składająca się z dwóch lub więcej stopni. Każdy zawiera swój silnik i pewien zapas paliwa. Najczęściej umieszczone są jeden nad drugim, ewentualnie mogą być dołączone rakiety pomocnicze (np. w Ariane 4). Po wyczerpaniu paliwa najniższym stopniu, jest on odrzucany, po czym uruchamia się silnik w następnym. Tak skonstruowane są rakiety nośne oraz zawierające głowice atomowe rakiety międzykontynentalne (np. UGM-133 Trident II D-5).

Zalety[edytuj | edytuj kod]

Konstantin Ciołkowski obliczył, że rakieta jednostopniowa nie jest w stanie osiągnąć ziemskiej orbity ze względu na zbyt duży ciężar jej konstrukcji. Główną zaletą rakiet wielostopniowych jest możliwość pozbywania się zbędnej masy w trakcie wynoszenia ładunku na orbitę. Dodatkową zaletą jest możliwość zastosowania w każdym stopniu napędu lepiej dostosowanego do warunków pracy przewidzianych dla danego stopnia, dlatego najczęściej w "dolnych" stopniach stosuje się silniki dostosowane do ciśnienia atmosferycznego natomiast w "górnych" silniki przewidziane do pracy w warunkach bliskich próżni.

Wady[edytuj | edytuj kod]

Wadą zastosowania rakiety wielostopniowej jest po pierwsze konieczność przenoszenia silników nie pracujących w większości faz lotu (jedynie we właściwych sobie etapach). Po drugie zastosowanie takiego rozwiązania znacznie zwiększa stopień skomplikowania całej konstrukcji zagrażając awariami takimi jak nieprawidłowe oddzielenie, kolizje poszczególnych stopni czy też niepoprawny zapłon kolejnego stopnia.