Rakoczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rakoczy (węg. Rákóczi), dynastia książąt Siedmiogrodu w XVII w., wywodząca się ze starej szlachty węgierskiej.

Podwaliny znaczenia rodu Rakoczych położył w XVII wieku Zygmunt Rakoczy, który znacznie powiększył majątek rodziny. Wspierał on księcia Siedmiogrodzkiego Stefana Bocskaya, a po jego śmierci został w 1607 roku pierwszym z rodu (choć na krótko) księciem Siedmiogrodu. Po tron ten sięgali potem jego syn Jerzy I, a następnie wnuk Jerzy II. Obaj związani z kalwinizmem, popierali religie protestanckie w Siedmiogrodzie i prowadzili aktywną politykę międzynarodową, wykorzystując ówczesną słabość Turcji. Związani byli z ruchem antyhabsburskim, czego efektem był udział Jerzego I w wojnie trzydziestoletniej oraz współpraca Jerzego II ze Szwedami podczas potopu szwedzkiego. Najbardziej znanym z Rakoczych był wnuk Jerzego II, Franciszek II, który zmuszony został do opuszczenia Siedmiogrodu przez Turków, powrócił tu jednak po pokoju karłowickim i wzniecił powstanie antyhabsburskie (1703-1711). Po upadku powstania wyemigrował, ród wygasł w połowie XVIII wieku.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]