Ramón Novarro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ramón Novarro
Novarro w 1934 roku.Fot. autorstwa Carla Van Vechtena.
Novarro w 1934 roku.
Fot. autorstwa Carla Van Vechtena.
Imię i nazwisko José Ramón Gil Samaniego
Data
i miejsce urodzenia
6 lutego 1899 r.
Durango, Meksyk
Data
i miejsce śmierci
30 października 1968 r.
North Hollywood, Los Angeles
Zawód aktor
Lata aktywności 1917–1968
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Ramón Novarro, właśc. José Ramón Gil Samaniego (ur. 6 lutego 1899 w Durango, zm. 30 października 1968 w Los Angeles) – meksykański aktor filmowy występujący w hollywoodzkich produkcjach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszedł na świat 6 lutego 1899 roku w Durango w Meksyku jako syn Elenor Gavilan i M. N. Samaniegosa. Jego rodzina miała dobry status społeczny, ojciec Ramona był dentystą. Ramon był najstarszym z trzynaściorga rodzeństwa państwa Samaniego. Będąc dzieckiej śpiewał w kościelnym chórze i uczył się gry na pianinie. W 1910 roku wybuchła rewolucja meksykańska i rodzina została zmuszona do emigracji. Kolejną dekadę spędzili w ubóstwie.

W 1914 roku Ramon i jego młodszy brat Mariano przeprowadzili się do Los Angeles, gdzie Ramonowi szybko udało się znaleźć powiązane z filmem zajęcia. Jego początki w filmie nie są do końca znane, gdyż, niestety, wiele filmów niemych, których Ramon stał się z czasem gwiazdorem, nie przetrwało do dzisiaj. Co więcej, trudno jest w nich wypatrzyć Ramona jako statystę wśród tłumu innych, jakich masowo wówczas zatrudniano. Dlatego za jego oficjalny debiut uznaje się rolę w filmie The Little American (1917), wyreżyserowanym przez samego Cecila B. DeMille'a, w którym główne role zagrali Mary Pickford i Wallace Beery. Po tym występie, jeszcze pod swoim prawdziwym nazwiskiem, kontynuował karierę, statystując w filmach Paramountu.

Jego wielki moment nadszedł wraz z zagraniem głównej roli w filmie Scaramouche (1923). Niespełna dwudziestoczteroletni Ramón wystąpił w nim u boku Lewisa Stone'a i pięknej Alice Terry, prywatnie żony reżysera Reksa Ingrama. Ramon zaprzyjaźnił się z państwem Ingram, a Rex doradził mu, by zmienił swój pseudonim artystyczny na łatwiejszy do zapamiętania dla Amerykanów. Tak narodził się Ramón Novarro. Ingram promował go jako konkurencję dla Rudolpha Valentino – Ramón był prawdziwym latynosem. Mimo rywalizacji o tytuł najbardziej uwielbianego kochanka ekranu, prywatnie Novarro i Valentino byli przyjaciółmi.

Ramón Navarro i Lupe Velez w kadrze z filmu Laughing Boy z 1934 r.

W 1925 roku Novarro zagrał swoją najsławniejszą, tytułową rolę w Ben-Hurze. Jego niewiele zakrywające stroje ukazały bosko wyrzeźbione ciało, co tylko przysporzyło mu wielbicieli i wielbicielek. Novarro dołączył do hollywoodzkiej elity. Jego pozycja latynoskiego gwiazdora numer jeden w Hollywood została zagwarantowana wraz z niespodziewaną przedwczesną śmiercią Valentino. Wówczas o miano najbardziej uwielbianego aktora walczył z inną gwiazdą Metro-Goldwyn-Mayer, Johnem Gilbertem. Od tej pory Ramón pojawiał się u boku największych gwiazd. W 1927 roku partnerował Normie Shearer w filmie The Student Prince in Old Heidelberg, a rok później Joan Crawford w Across to Singapore.

Podczas, gdy wiele gwiazd filmu niemego, jak wyżej wspomniany John Gilbert, pożegnało się z karierą filmową wraz z nadejściem ery dźwięku, Novarro nie miał tego problemu, a jego głos tylko uatrakcyjniał projekty, w których brał udział. W 1931 roku wystąpił u boku Grety Garbo w filmie Mata Hari, a w 1933 r. wraz z Myrną Loy w The Barbarian. Ale mimo sukcesów tych filmów, popularność Ramona spadała. Kiedy kontrakt z wytwórnią Metro-Goldwyn-Mayer wygasł w 1935 roku, Louis B. Mayer nie był zainteresowany jego przedłużeniem. Ramon od tej pory grywał sporadycznie, w różnych wytwórniach różnych krajów, ale raczej bez powodzenia. Próbował też swoich sił na Broadwayu, lecz również tam nie odnosił sukcesów. Nie cierpiał jednak niedostatku. W latach swoich największych sukcesów zarabiał astronomiczną jak na tamte czasy sumę ponad stu tysięcy dolarów za film. Rozsądnie zainwestował pieniądze, co zapewniło mu komfort.

Ramón Novarro był zdeklarowanym homoseksualistą[1]. Kłóciło się to jednocześnie z jego głębokim przywiązaniem do religii katolickiej, w której został wychowany. Aby ukryć orientację aktora, której odkrycie przez media spowodowałyby upadek mitu męskiego kochanka, Louis B. Mayer chciał zaaranżować małżeństwo aktora z kobietą. Ten jednak nie wyraził na to zgody.

Novarro zakończył życie śmiercią tragiczną. Pod koniec października 1968 roku, sześćdziesięciodziewięcioletni aktor zapłacił dwóm młodym braciom, Paulowi i Tomowi Ferguson, aby przyszli do jego domu i uprawiali z nim seks. Jednak bracia Ferguson mieli inne intencje. Wierzyli, że majętny aktor musiał ukryć w swoim domu pokaźną sumę. Zamordowali aktora, nie wierząc mu, ze w rzeczywistości nie przechowywał on w domu majątku. Uciekli z zaledwie dwudziestoma dolarami, jakie znaleźli w jego portfelu. Przyczyną śmierci Novarro było gwałtowne zakrztuszenie się własną krwią, której upływ spowodowało ciężkie pobicie. Ciało aktora pochowano w Los Angeles na katolickim cmentarzu Calvary. Bracia Ferguson, szybko złapani i wzajemnie się obwiniający, zostali skazani na długoletnie więzienie, ale wyszli na wolność, po skutecznej apelacji. Jednak za popełnione potem zbrodnie, w przypadku Paula Fergusona m.in za gwałt, z czasem powrócili za więzienne kraty.

Pod koniec 2005 roku nowojorski Wings Theatre wystawił sztukę pt. Through a Naked Lens. Oparta jest ona na faktach z życia Novarro, pomieszanymi z literacką fikcją. Sztuka traktuje o drodze do sławy Novarro oraz jego romansie z hollywoodzkim dziennikarzem Herbertem Howe. Związek Novarro i Howe'a został również opisany przez dwóch biografów: Allana R. Ellenbergera w książce zatytułowanej pseudonimem artystycznym Navarro oraz André Soaresa w biografii Poza rajem: Życie Ramona Novarro (ang. Beyond Paradise: The Life of Ramon Novarro). Ramónowi przypisuje się również związek z amerykańskim autorem i podróżnikiem Richardem Halliburtonem, swoim wieloletnim przyjacielem.

Plakat filmu Ben-Hur z udziałem Navarro.

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Scaramouche (1923) jako André-Louis Moreau
  • Ben Hur (Ben-Hur: A Tale of the Christ, 1925) jako Judah Ben-Hur
  • Książę student (The Student Prince in Old Heidelberg, 1927) jako Książę Karl Heinrich
  • Across to Singapore (1928) jako Joel Shore
  • Mata Hari (1931) jako porucznik Alexis Rosanov
  • The Barbarian lub A Night in Cairo (1933) jako Jamil El Shehab
  • Kot i skrzypce (The Cat and the Fiddle, 1934) jako Victor Florescu
  • Noc jest młoda (The Night Is Young, 1935) jako Arcyksiążę Paul "Gustl" Gustave
  • The Big Steal (1949) jako pułkownik Ortega
  • The Outriders (1950) jako Don Antonio Chavez
  • Kryzys (Crisis, 1950) jako pułkownik Adragon
  • Piękna złośnica (Heller in Pink Tights, 1960) jako De Leon

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Łącznie wystąpił w ponad sześćdziesięciu filmach kinowych i serialach telewizyjnych.
  • Ma swoją gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6350 Hollywood Boulevard.
  • Zdobył nagrodę specjalną podczas rozdania Złotych Globów w 1960 roku: For a famous silent film star (Dla znakomitej gwiazdy kina niemego).
  • Miał 168 cwzrostu.
  • W filmach pojawiał się też jako Ramón Samaniego lub Ramon Samaniegos.
  • Novarro był kuzynem aktorki Dolores del Rio.
  • Pomimo, iż urodził się w Meksyku, nie jest pełnokrwistym Meksykaninem. Jego rodzice pochodzili z Hiszpanii.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]