Rana aurora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rana aurora[1]
Baird & Girard, 1852
Rana aurora
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada płazy
Rząd płazy bezogonowe
Podrząd Neobatrachia
Rodzina żabowate
Rodzaj Rana
Gatunek Rana aurora
Synonimy
  • Rana agilis aurora Baird & Girard, 1852[1]
  • Rana aurora aurora Baird & Girard, 1852[1]
  • Rana temporaria aurora Baird & Girard, 1852[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rana auroragatunek płaza bezogonowego występującego od wybrzeży południowo-zachodniej Kolumbii Brytyjskiej do Karoliny Południowej, chroniony w Kolumbii Brytyjskiej, Oregonie i Kalifornii[3]. Jako należący do rodzaju Rana zalicza się też do rodziny żabowatych, posiada gładką skórę i wąską talię. Rozmnaża się w środowisku wodnym i rzadko można ją spotkać w większej odległości od stawów i mokradeł, gdzie się rozradza.

Osobniki dorosłe osiągają około 8 cm. Posiadają ciemno ubarwioną twarz i charakterystyczną jasną smugę wzdłuż linii szczęki[4]. Ich długie, silne kończyny tylne dobrze przystosowały się do wykonywania skoków.

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla wody stojące, jak stawy, mokradła, ale także strumienie, niezbędne temu gatunkowi do rozrodu[5]. Jest on niezwykle przywiązany do swego środowiska, preferując silnie zarośnięte brzegi[6]. Rana aurora wymaga kryjówek, stanowiąc obiekt polowań różnych ryb, węży, ptaków i ssaków, a nawet pewnych innych płazów. Gdy poczuje się zagrożona, szybko nurkuje na głębokość co najmniej jednego metra, aż poczuje się bezpiecznie w strefie bentosowej stawu. Dorosłe opuszczają miejsce rozrodu szybko po zakończeniu czynności rozrodczych. Mogą wtedy migrować na odległość pół kilometra na miejsce, gdzie spędzają lato, zazwyczaj w strefie nadbrzeżnej. W północnej części zasięgu u dorosłych występuje hibernacja. Młode nie opuszczają tak prędko stawu, w którym przyszły na świat, ale także starają się znaleźć schronienie nad brzegiem i są gotowe migrować, jak dorosłe. Dojrzałe Ranae aurorae polują na lądowe owady, ale spożywać mogą także niewielkie ślimaki i skorupiaki[7], a poza tym pierścienice, kijanki, małe ryby, a nawet niewielkie żaby innych gatunków. Kijanki żywią się wyłącznie pokarmem roślinnym.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samce i samice pojawiają się w miejscach rozrodu nieraz tak wcześnie, jak w październiku, nieraz zaś dopiero w styczniu. Zależy to od szerokości geograficznej, całkowitych opadów deszczu w sezonie i średniej temperatury[6]. Typowo reprodukcja może nastąpić przy stabilnej minimalnej temperaturze powyżej sześciu stopni Celsjusza. Obserwacje migracji dorosłych osobników najlepiej wychodzą podczas księżycowych nocy z lekkim deszczem. Samce wykazują zachowania terytorialne, nocą prezentują swe walory. Wtedy też ma miejsce większa część aktywności zwierząt, zwłaszcza podczas niewielkiego deszczu. Właściwe zaloty rozpoczynają się w styczniu w Kalifornii, a dopiero w marcu w północnej części zasięgu. Nigdy nie trwają one dłużej, niż do lipca, a w bardziej suchych regionach kończą się wcześniej.

Każda samica produkuje od 200 do 1100 jaj w sezonie. Przytwierdza je razem do podwodnej roślinności lub rozkładającego się drewna na głębokości, co charakterystyczne, od siedmiu do piętnastu centymetrów poniżej lustra wody[4]. Klaster jaj liczy zwykle około dziesięciu cm w średnicy i może pod wodą przybierać nieregularne kształty. Kijanki wylęgają się po trzydziestu dziewięciu-czterdziestu pięciu dobach, metamorfozę rozpoczną po osiemdziesięciu dniach[8]

Składanie jaj ma zwykle miejsce w gęsto zarośniętych płytkich zbiornikach wodnych o minimalnym prądzie. Jaja obserwowano także w wodzie o głębokości do pięciuset cm, co nie stanowi reguły. Zbiorniki wodne używane do rozrodu mogą być zarówno stałe, jak i okresowe, przy czym muszą zwykle dotrwać do czerwca, by zapewnić udaną metamorfozę[7]. Miesiąc ten odpowiada warunkom stanu Oregon, w północnej Kalifornii przeobrażenie następuje na przełomie maja i czerwca.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Rana aurora w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Rana aurora. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. California Wildlife, Volume I: Amphibians and Reptiles, ed. by D.C. Zeiner et al., published by the California State Department of Fish and Game, 2 Maja 1988
  4. 4,0 4,1 R.C. Stebbins, Amphibians and Reptiles of North America, McGraw Hill, New York (1954)
  5. U.S. Department of Agriculture Northern Red-legged Frog profile (2003)
  6. 6,0 6,1 Red-legged Frog observations in the coastal ranges and development impact analysis, Lumina Technologies, Tiburon (1997)
  7. 7,0 7,1 Amphibian Declines: The Conservation Status of United States Species, edited by Michael Lannoo ©2005 website excepted from University of California Press
  8. G.W. Calef, Natural Mortality of Tadpoles in a Population of "Rana aurora", Ecology 54:741-758 (1973)