Ranuccio Farnese

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ranuccio Farnese
Kardynał biskup
Ranuccio Farnese
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1530
Valentano
Data i miejsce śmierci 29 października 1565
Parma
Wielki penitencjariusz
Okres sprawowania 12 lutego 1547 – 29 października 1565
Archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej
Okres sprawowania 25 marca 1547 – 29 października 1565
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 13 sierpnia 1544
Wybór patriarchy 8 października 1546
Kreacja kardynalska 16 grudnia 1545
Paweł III
Kościół tytularny S. Lucia in Silice (5 maja 1546)
S. Angelo in Pescheria (8 października 1546)
biskup Sabiny (7 lutego 1565)

Ranuccio Farnese (ur. 11 sierpnia 1530 w Valentano, zm. 29 października 1565 w Parmie[1]) – włoski kardynał[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był trzecim synem Piera Luigiego Farnese i Girolamy Orsini, wnukiem papieża, Pawła III[1]. Jego braćmi byli Ottavio, Orazio i kardynał Alessandro Farnese[1]. Studiował grekę i łacinę na Uniwersytecie w Padwie i Uniwersytecie w Bolonii[1]. W młodości wstąpił do zakonu szpitalników[1]. W latach 1544–1549 pełnił rolę administratora diecezji Neapolu[2].

16 grudnia 1545 r. został kreowany kardynałem[2]. 5 maja tegoż roku otrzymał diakonię S. Lucia in Silice, a 8 października – S. Angelo in Pescheria[1]. Tego samego dnia został mianowany łacińskim patriarchą Konstantynopola; z funkcji tej zrezygnował 19 marca 1550 roku zastrzegając sobie jednak prawo powrotu, z którego skorzystał po śmierci patriarchy Fabio Colonny w 1554[3]. Od 1547 r. był wielkim penitencjariuszem[1] oraz archiprezbiterem Bazyliki Laterańskiej[4]. Kiedy wybuchł konflikt pomiędzy jego bratem Ottaviem i dziadkiem Pawłem III, o władzę w Parmie i Piacenzy, Ranuccio nie zajął konkretnego stanowiska. Jednak po śmierci papieża i wobec poparcia, króla Francji Henryka II Walezjusza doszło do sporu pomiędzy braćmi[5]. Kardynał Alessandro Farnese stanął po stronie Ottavia (zięcia cesarza), natomiast, przychylny Francji, Ranuccio, poparł Orazio Farnese[5]. Obawiał się bowiem, że Ottavio, za namową Alessandra, odbierze księstwo Castro od Orazio[5]. Kiedy doszło do otwartej wojny, pomiędzy Ottaviem, a nowo wybranym papieżem, Juliuszem III, Ranuccio musiał opuścić Rzym[1][6]. Pomimo groźby surowych kar, Ranuccio pozostał na wygnaniu i po kilku miesiącach uzyskał pozwolenie papieża na pobyt u krewnych w Urbino[6]. Dopiero w listopadzie 1553 roku Juliusz III zrehabilitował go i nakazał zwrot zasekwestrowanych dóbr[1]. 7 lutego 1565 r. został mianowany biskupem Sabiny[2].

Brał udział w kilku kolejnych konklawe: w 1549–1550, pierwszym w 1555, drugim w 1555 i w 1559[1]. Zmarł na febrę w Parmie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Farnese, O.S.Io.Hieros., Ranuccio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-05-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Ranuccio Cardinal Farnese (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-05-16].
  3. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica. T. III. Münster: 1935, s. 177. (łac.)
  4. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica. T. III. Münster: 1935, s. 30. (łac.) oraz Farnese, O.S.Io.Hieros., Ranuccio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-05-16].. Do 1553 sprawował ten urząd jako koadiutor kardynała Giovanniego Domenico de Cupis, zob. Giovanni Mario Crescimbeni, L' Istoria della Chiesa di S. Giovanni avanti Porta Latina, Rzym 1716, s. 345.
  5. 5,0 5,1 5,2 Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. XIII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1924, s. 37-38.
  6. 6,0 6,1 Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. XIII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1924, s. 132-133.