Ratel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ssaka. Zobacz też: Ratel-20.
Ratel
Mellivora capensis[1]
(Schreber, 1776)
Ratel
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Mellivora
Storr, 1780
Gatunek ratel
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ratel, miodożer (Mellivora capensis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, zamieszkujący lasy, zarośla, stepy i sawanny Afryki na zachód, wschód i południe od Sahary, oprócz dżungli Afryki Środkowej, Azję Południową, aż po Nepal. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Mellivora.

Osiąga długość ciała 60-70 cm, ogona 20-30 cm. Wyglądem, wielkością i sposobem poruszania się najbardziej przypomina rosomaka. Mocna budowa ciała, krótkie i muskularne kończyny, krótki ogon, sierść długa, sztywna, ubarwienie grzbietu srebrzystobiałe, spód i boki ciała brunatnoczarne, na granicy obydwu barw biała pręga, w przednich łapach długie pazury.

Skóra na grzbiecie gruba i sztywna stanowi swoistą tarczę przed rozmaitymi ukąszeniami, np. węży, innych drapieżników, przed ukłuciami pszczół, jest ona niezwykle luźna dzięki rozwiniętej podskórnej tkance tłuszczowej, co stanowi dodatkowy atut obronny.

Ratel prowadzi głównie nocny tryb życia, rzadziej bywa aktywny w dzień, żyje pojedynczo, czasem parami, za kryjówki służą mu wykopane samodzielnie nory, naturalne zagłębienia terenu lub nory innych zwierząt. Posiada niewielu naturalnych wrogów. W razie zagrożenia wystrzykuje w stronę intruza cuchnącą ciecz wydzielaną przez gruczoły umieszczone w okolicy odbytu.

Bytuje głównie na ziemi, potrafi jednak dobrze wspinać się na drzewa, gdzie wydobywa spod kory i zagłębień w pniach jaszczurki i owady, a także miód, w wyszukiwaniu którego pomaga mu ptak miodowód, żywiący się resztkami pozostałymi po jego żerowaniu.

Ratel jest mięsożerny, ale posiada duże spektrum pokarmowe. Żywi się owadami, ptakami i ich jajami, płazami, gadami, atakuje również jadowite węże, drobne ssaki, czasem napada na młode niektórych gatunków antylop. W jego diecie (jak wyżej wspomniano) istotnym składnikiem jest także miód. Ciąża trwa ok. 6 miesięcy, samica rodzi 1-3 młode, które dojrzewają w wieku ok. 18 miesięcy.

Pomimo stosunkowo dużej liczebności na zamieszkanym przez siebie obszarze ratel jest stosunkowo mało znanym gatunkiem, rzadko prezentowanym również w ogrodach zoologicznych.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się kilkanaście podgatunków ratela[3]:

  • M. capensis abyssinica Hollister, 1910
  • M. capensis buechneri Baryshnikov, 2000
  • M. capensis capensis (Schreber, 1776)
  • M. capensis concisa Thomas & Wroughton, 1907
  • M. capensis cottoni Lydekker, 1906
  • M. capensis inaurita (Hodgson, 1836)
  • M. capensis indica (Kerr, 1792)
  • M. capensis leuconota Sclater, 1867
  • M. capensis maxwelli Thomas, 1923
  • M. capensis pumilio Pocock, 1946
  • M. capensis signata Pocock, 1909
  • M. capensis wilsoni Cheesman, 1920

Przypisy

  1. Mellivora capensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Mellivora capensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mellivora capensis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 6 września 2009]