Ratusz w Bremie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ratusz i posąg Rolanda w Bremiea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Bremen-rathaus.jpg
Kraj  Niemcy
Typ kulturowe
Spełniane kryterium III, IV, VI
Charakterystyka #1087
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2004
na 28. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Restauracja rajców miejskich, ok. 1900 r.

Ratusz w Bremie – wybudowany na początku XV w. w stylu gotyckim i odrestaurowany w XVII w. w stylu renesansu wezerskiego[1]. Jeden z najznamienitszych przykładów architektury gotyckiej w Europie. Do dziś służy jako siedziba burmistrza hanzeatyckiego miasta Bremy i prezydenta senatu.

W 2004 ratusz wraz z posągiem Rolanda został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Ratusz leży w centrum bremeńskiego starego miasta przy rynku (niem. Marktplatz). Usytuowany jest naprzeciwko budynku kupców (niem. Schütting), po prawej stronie od katedry a na lewo od kościoła Najświętszej Maryi Panny. Po jego zachodniej stronie stoi rzeźba z brązu przedstawiająca muzykantów z Bremy autorstwa Gerharda Marcksa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ratusz składa się z dwóch części: Starego Ratusza z początku XV w., odrestaurowanego w XVII w. oraz Nowego Ratusza wzniesionego na początku XX w.

Stary Ratusz został zbudowany w stylu gotyckim w latach 1405-09. W latach 1596-1612 bremeński budowniczy Lüder von Bentheim przeprowadził jego restaurację, nadając mu od strony rynku nową fasadę w stylu renesansu wezerskiego. Fasada powstała na bazie planów niderlandzkich architektów renesansu Jana Vredemana de Vries, Hendricka Goltziusa i Jakuba Florisa.

Nowy Ratusz został zaprojektowany w stylu neorenesansanoswym przez monachijskiego architekta Gabriela von Seidl w latach 1909-13.

W czasie nalotów alianckich pod koniec II wojny światowej, kiedy to ponad 60% zabudowy Bremy uległo zniszczeniu, ratusz wraz z posągiem Rolanda ocalały dzięki wzniesionym wcześniej zabezpieczeniom.

Wnętrza[edytuj | edytuj kod]

  • Restauracja rajców miejskich (niem. Bremer Ratskeller) posiada dużą kolekcję niemieckich win, najstarsze pochodzą z 1653
  • Górna sala ratuszowa (niem. Obere Rathaushalle) z XVIII w. zegarem Meybacha
  • Güldenkammer- małe pomieszczenie z 1595 sąsiadujące z górną salą ratuszową z unikatowym wyposażeniem w stylu secesyjnym projektu Henryka Vogelera
  • Sala przyjęć (niem. Festsaal)
  • Sala kominkowa (niem. Kaminzimmer)
  • Sala gobelinowa (niem. Gobelinzimmer)
  • Sala senatu (niem. Senatssaal)
  • Dolna sala ratuszowa (niem. Untere Rathaushalle)- w przeszłości miejsce targu przyprawami i tkaninami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pojęcie renesansu wezerskiego odnosi się do renesansu praktykowanego nad rzeką Wezerą w XVI-XVII w., pomiędzy Hannoversch-Münden a Bremą. Renesans wezerski łączy w sobie elementy renesansu włoskiego i zachodnioeuropejskiego, a jego cechą charakterystyczną są bogato dekorowane szczyty. Termin ten został wprowadzony przez Richarda Klapecka w opublikowanej w 1912 r. książce Alt-Westfalen

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]