Real Live

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Real Live
Okładka
Album koncertowy Boba Dylana
Wydany 3 grudnia 1984
Nagrywany 5 lipca, 7 lipca i 8 lipca 1984
Gatunek rock
Długość 50:15
Wytwórnia Columbia
Producent Glyn John
Oceny
Płyta po płycie

Real Live – koncertowy album nagrany przez Boba Dylana latem 1984 i wydany w tym samym roku w grudniu.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

3 grudnia 1984 r. ukazał się kolejny koncertowy album Dylana Real Live. Był on plonem europejskiego tournée Bob Dylana, które rozpoczęło się 28 maja w Weronie we Włoszech a skończyło 8 lipca 1984 r. w Irlandii.

Nie było to samodzielne tournée Dylana. Pięć początkowych koncertów otwierała Joan Baez, a potem drugim wykonawcą był Santana. Dlatego Dylan i Carlos Santana nawzajem odwiedzali się podczas występów i wspólnie wykonywali po kilka piosenek.

Na płytę złożyło się dziesięć utworów nagranych na trzech ostatnich koncertach tury.

W przeciwieństwie do poprzedniego koncertowego Bob Dylan at Budokan, Dylan zdecydował się na podstawowy rockowy skład, w dodatku całkowicie brytyjski, co może pozbawiło album pewnych subtelności, ale nadało mu mocny rockowy charakter. Oczywiście zawsze można wybrzydzać, ale muzycy byli przedni i z przyjemnością słucha się np. solówek Taylora.

  • Mick Taylor – grał on z John Mayall's Bluesbreakers i z The Rolling Stones. Po czym zadecydował, że od stadionów woli małe kluby, gdzie może grać bluesa.
  • Colin Allen – to kolega Taylora, razem występowali u Mayalla. Gdy Taylor przeszedł do Stonesów, Allen powędrował do znakomitej grupy Stone the Crows. Jednak zaczął swoją karierę w latach 60. w grupie Zoot Money's Big Roll Band, gdzie grał z tak znakomitymi muzykami jak gitarzysta Andy Summers (właśc. Somers), który poprzez Soft Machine i Eric Burdon and the Animals dotarł do Police.
  • Ian McLagan (na okładce płyty błędnie jako Lagen) – to uczywiście klawiszowiec Small Faces, potem Faces (z Rodem Stewartem i Ronem Woodem, który zostanie gitarzystą Stonesów), był także dodatkowym członkiem koncertowego zespołu Stonesów.
  • Greg Sutton – grał w znakomitej grupie Julie Driscoll, Brian Auger & the Trinity, z której odszedł do zespołu Mark Almond, a Johnny Almond (saksofonista) grał w Zoot Money's Big Roll Band!

Po powrocie z tego tournée Dylan właściwie mało się udzielał; wziął udział gościnnie w dwóch sesjach nagraniowych, w tym Ala Greena.

Jednak jeszcze w lipcu odbył także pierwszą sesję nagraniową do swojego następnego studyjnego albumu Empire Burlesque.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Dodatkowo

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

1. Highway 61 Revisited 5:07
2. Maggie's Farm 4:54
3. I and I 6:00
4. License to Kill 3:26
5. It Ain't Me, Babe 5:17
6. Tangled Up in Blue 6:54
7. Masters of War 6:35
8. Ballad of a Thin Man 3:05
9. Girl from the North Country 4:25
10. Tombstone Blues 4:32
50:15

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Glyn Johns
  • Miejsca i data nagrania
  1. 5 lipca 1984 r. St. James' Park, Newcastle upon Tyne, Anglia; [4, 10]
  2. 7 lipca 1984 r. Wembley Stadium, Londyn, Anglia; [1, 2, 5, 6, 7, 8]
  3. 8 lipca 1984 r. Slane Castle, Irlandia [3, 9]
  • Czas – 50 min. 15 sek.
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 39944
  • Data wydania – 3 grudnia 1984

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1983 Billboard USA. Albumy popowe 115
1983 Melody Maker WB. Albumy popowe 54

Bibiliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak wiejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0