Receptory muskarynowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Receptory muskarynowe − grupa receptorów metabotropowych zlokalizowanych na błonach komórkowych, których pobudzenie w organizmie przez acetylocholinę wiąże się z aktywacją białka G i fosforylacją GDP do GTP.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Każdy receptor muskarynowy zbudowany jest z pojedynczego hydrofobowego białka, które posiadają 7 odcinków śródbłonowych o strukturze α-helisy. Acetylocholina przyłącza się do zewnątrzkomórkowych części białka powodując zmianę jego konformacji. Dzięki temu do drugiej i trzeciej pętli wewnątrzkomórkowej może przyłączyć się białko G, które aktywując się w ten sposób doprowadza do powstania z GDP GTP, które związane z podjednostką α białka G tworzy aktywny kompleks aktywujący przekaźniki drugiego rzędu.

Typy receptorów muskarynowych[edytuj | edytuj kod]

Dotychczas zidentyfikowano pięć typów receptorów muskarynowych:

Różnice w mechanizmach działania między typami receptorów[edytuj | edytuj kod]

Pod względem działania receptory można podzielić na dwie grupy:

  • M1, M3 i M5 aktywują typ Gq białka G. Uwolnione w wyniku hydrolizy podjednostki βγ białka G aktywuje fosfolipazę C, która rozkłada difosforan fosfatydyloinozytolu (PIP2) na trifosforan inozytolu (IP3) i diacyloglicerol (DAG). IP3 uwalnia zarówno wewnatrzkomórkowe zasoby wapnia jak i otwiera receptory wapniowe w błonie komórkowej prowadząc do wzrostu stężenia Ca2+ w cytoplazmie. W komórkach mięśniowych wywołuje to skurcz. Natomiast DAG aktywuję kinazę C wyzwalając kaskadę aktywującą szereg białek.
  • M2 i M4 − aktywują one białka typu Gi, które hamują aktywność cyklazy adenylanowej. Spadek cAMP powoduje zwiększenie przewodzenia przez kanały K+. Zwiększenie stężenia potasu hamuje przewodnictwo przez kanały wapniowe zależne od potencjału. Pobudzenie receptorów muskarynowych może również aktywować kaskadę przemian kwasu arachidonowego oraz aktywować cyklazę guanylową.

Efekt działania[edytuj | edytuj kod]

Rola receptorów M4 i M5 jest niepewna.

Agoniści i antagoniści[edytuj | edytuj kod]

Naturalnym agonistą wszystkich receptorów muskarynowych jest acetylocholina. Ponadto stwierdzono, że pewne substancje egzogenne mogą działać zarówno jak agoniści jak i antagoniści na poszczególne typy receptorów:

Typ Agonisci Antagonisci
M1 oksotremoryna
cerwimelina
arekolina
atropina
pirenzepina
dicyklomina
M2 arekolina atropina
gallamina
M3 arekolina
pilokarpina
atropina
tiotropium

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Kostowski (red.), Farmakologia. Podstawy farmakologii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy wyd. II poprawione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2001 ISBN 83-200-2504-4