Redemptoryści Zaalpejscy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Redemptoryści Zaalpejscy
Dewiza: „Copiosa apud Eum redemptio” („Obfite u Niego odkupienie”)
Pełna nazwa Zaalpejskie Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela lub Synowie Najświętszego Odkupiciela
Nazwa łacińska Congregatio Sanctissimi Redemptoris per le Alpi
Skrót zakonny FSsR
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Status kanoniczny zgromadzenie zakonne
Założyciel o. Michael Maria Sim
Data założenia 1988
Data zatwierdzenia 1988 przez arcybiskupa Marcela Lefebvre, 2008 przez papieża Benedykta XVI
Przełożony bp Hugh Gilbert OSB Flag of the United Kingdom.svg
Liczba członków 15 (2012)
Strona internetowa

Redemptoryści Zaalpejscy lub Synowie Najświętszego Odkupiciela (łac. Filii Sanctissimi Redemptoris) – zgromadzenie zakonne nie utrzymujące (do 2008) jedności z papieżem, powstałe w 1988 roku, założone przez o. Michaela Marię Sima po siedemnastu latach obecności w zgromadzeniu redemptorystów. Zgromadzenie to należało przez 20 lat do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Od 15 sierpnia 2012 jest instytutem kleryckim na prawie diecezjalnym.

Historia i rozwój zgromadzenia[edytuj | edytuj kod]

Zgromadzenie powstało w 1988 w wyniku odejścia z kongregacji redemptorystów o. Michaela Marii Sima, który otrzymał zatwierdzenie nowego instytutu przez arcybiskupa Marcela Lefebvre'a. Od początku Zaalpejskie Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela nie utrzymywało jedności z papieżem. Powstało w wyniku sprzeciwu wobec kierunku, jaki obrali redemptoryści utrzymujący jedność ze Stolicą Apostolską i krytyki reform soboru watykańskiego II.

Redemptoryści Zaalpejscy w 2008 powrócili do jedności ze Stolicą Apostolską, a papież Benedykt XVI, cofnął nałożoną na nich ekskomunikę. Po 20 latach udało rozwiązać się sporne kwestie uniemożliwiające zgromadzeniu przynależność do Kościoła rzymskokatolickiego[1]. 15 sierpnia 2012 Synowie Najświętszego Odkupiciela zostali przez biskupa Hugh Gilberta OSB, ordynariusza Aberdeen, uznani kanonicznie jako instytut klerycki na prawie diecezjalnym[2]. Decyzja zapadła po wizytacji wspólnot Synów Najświętszego Odkupiciela zleconej przez Stolicę Apostolską, którą przeprowadził bp. Fernando José Monteiro Guimarães CSsR. 23 sierpnia tego roku wszyscy członkowie zgromadzenia złożyli na ręce biskupa (prawnie ustanowionego przełożonego) ślub posłuszeństwa[3].

Do zgromadzenia należy jeden Polak – br. Bernard, który od 22 lutego 2010 jest profesem na ślubach czasowych, noszącym habit.

Zgromadzenie posiada klasztory w Anglii, Szkocji, Nowej Zelandii oraz na misjach na Ukrainie i w Australii.

Charyzmat i duchowość[edytuj | edytuj kod]

Redemptoryści Zaalpejscy starają się wprowadzać w czyn polecenie Jezusa Chrystusa „Miłujcie się wzajemnie jak Ja was umiłowałem” (J 15,12). Głównym celem zgromadzenia jest głoszenie Obfitego Odkupienia wszystkim ludziom, szczególnie biednym i ubogim, nie tyle materialnie, co duchowo. Ich sposobem życia jest motto: Kartuzi w domu – apostołowie na zewnątrz. Ich głónym zadaniem jest prowadzenie misji ludowych i rekolekcji.

Od momentu powstania Redemptorystów Zaalpejskich obowiązuje niezmieniona przedsoborowa reguła św. Alfonsa Liguoriego.

Opierając się o dzieła św. Alfonsa i jego medytację starają się pogłębiać więź z Bogiem. Mszę Świętą sprawują w rycie trydenckim.

Habit[edytuj | edytuj kod]

Habit Synów Najświętszego Odkupiciela to sutanna używana w XVII i XVIII w. przez księży diecezjalnych i niektóre zakony. Jest to czarny strój z lnianą koloratką nakładaną na kołnierz oraz pas przypominający o chrześcijańskiej ascezie i różaniec, który odzwierciedla miłość do Matki Boga. Redemptoryści Zaalpejscy noszą także czarną piuskę i cymarę – długi czarny płaszcz. Mogą posiadać także biret.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy